Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Αγάπησες ποτέ κάποιον, πιο πολύ από τον εγωισμό σου;
Όχι όπως το λες εύκολα. Όχι όπως το ποστάρεις. Αλήθεια.
Γιατί εκεί φαίνεται το παιχνίδι. Όχι στα μεγάλα λόγια, αλλά στις μικρές στιγμές που σε πνίγει το “έχω δίκιο” και πρέπει να αποφασίσεις τι αξίζει περισσότερο. Να δικαιωθείς ή να μείνεις.
Ο εγωισμός δεν φωνάζει. Ψιθυρίζει. Σου λέει “μην κάνεις πίσω”, “μην δώσεις”, “μην φανείς λίγος”. Και τον ακούς. Γιατί σε προστατεύει. Σε κρατάει όρθιο. Σου δίνει μια ψευδαίσθηση δύναμης.
Μόνο που η αγάπη δεν λειτουργεί έτσι.
Η αγάπη δεν μετράει ποιος κέρδισε. Δεν κρατάει σκορ. Δεν περιμένει να πέσει ο άλλος για να ανέβεις εσύ. Θέλει να χαμηλώσεις. Να αφήσεις λίγο χώρο. Να πεις “ναι, έκανα λάθος” χωρίς να καταρρεύσει ο κόσμος σου.
Κι εκεί ζορίζονται οι περισσότεροι.
Γιατί είναι πιο εύκολο να χάσεις έναν άνθρωπο παρά να χάσεις την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου. Είναι πιο εύκολο να πεις “δεν πειράζει” και να φύγεις, παρά να κάτσεις και να δεις πού έσπασες κάτι που άξιζε.
Και κάπως έτσι, χάνουμε ανθρώπους που δεν θα έπρεπε να χαθούν.
Όχι γιατί δεν αγαπήσαμε. Αλλά γιατί αγαπήσαμε μέχρι ένα σημείο. Μέχρι εκεί που δεν απειλείται ο εγωισμός μας. Μέχρι εκεί που δεν χρειάζεται να εκτεθούμε πραγματικά.
Αλλά η αγάπη χωρίς ρίσκο δεν είναι αγάπη. Είναι συμφωνία.
Και οι άνθρωποι δεν θέλουν συμφωνίες. Θέλουν αλήθεια. Θέλουν να ξέρουν ότι όταν έρθει η δύσκολη στιγμή, δεν θα μείνεις κολλημένος στο “ποιος φταίει”, αλλά θα πας στο “πώς το σώζουμε”.
Κι αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, μην το βαφτίζεις αγάπη.
Πες το όπως είναι.
Επιλογή μέχρι να σε δυσκολέψει.
Γιατί το θέμα δεν είναι αν αγάπησες.
Το θέμα είναι μέχρι πού έφτασες.
Έμεινες όταν σε έπιασε ο εγωισμός από το λαιμό ή τον άφησες να σου δείξει την πόρτα;
Γιατί στο τέλος, δεν θυμάσαι ποιος είχε δίκιο.
Θυμάσαι ποιος έμεινε.
Και ποιος έφυγε για να μην χάσει τον εαυτό του… ενώ στην πραγματικότητα, τον έχασε ακριβώς τότε.
