Γράφει η Άννα Μαρκοπούλου
Δεν κρύβομαι. Είμαι εδώ, μπροστά σου. Σε κάθε λέξη που σου λέω, σε κάθε βλέμμα που σου ρίχνω όταν νομίζεις ότι δεν προσέχω. Σε κάθε μικρή λεπτομέρεια που αφήνω επίτηδες για να τη δεις. Και όμως, περιμένω. Περιμένω να τολμήσεις να με ψάξεις.
Μην ψάξεις στα προφανή. Δεν θα με βρεις εκεί. Δεν θα με βρεις σε αυτά που λέγονται εύκολα, σε αυτά που φαίνονται ξεκάθαρα. Εγώ υπάρχω στα μισοτελειωμένα μου λόγια, στις σιωπές μου, στις στιγμές που κατεβάζω το βλέμμα γιατί φοβάμαι πως αν με κοιτάξεις λίγο παραπάνω, θα δεις όλα όσα δεν μπορώ να κρύψω.
Ψάξε με.
Όχι εκεί που κρύβονται οι εύκολες απαντήσεις. Ψάξε με σε αυτά που σου αφήνω να υποψιαστείς. Στις ερωτήσεις που δεν κάνω, στις αλήθειες που δεν λέω. Στις στιγμές που η φωνή μου σπάει, αλλά δεν αφήνω το δάκρυ να κυλήσει. Γιατί εκεί είμαι εγώ. Όχι στα δυνατά μου, αλλά στα ευάλωτα.
Αν τολμήσεις, θα με βρεις.
Αλλά θέλω να το κάνεις. Θέλω να με ψάξεις, να μην περιμένεις να έρθω εγώ μπροστά σου, έτοιμη και ξεκάθαρη. Δεν είμαι έτσι. Δεν θα είμαι ποτέ έτσι. Είμαι τα σημάδια που αφήνω πίσω μου, το μονοπάτι που σου δείχνω, αν έχεις τα μάτια να το δεις.
Ψάξε με γιατί δεν αντέχω άλλο να περιμένω.
Μην περιμένεις να σου τα δώσω όλα στο πιάτο. Δεν είναι ότι δεν θέλω. Είναι ότι αν δεν με ψάξεις, αν δεν κοπιάσεις, πώς να ξέρω ότι αξίζει να σου τα δώσω; Πώς να ξέρω ότι θα με κρατήσεις, όταν με βρεις;
Ξέρεις πού να ψάξεις.
Εκεί που γελάω λίγο πιο δυνατά για να μην καταλάβεις ότι κάτι με πονάει. Στα βλέμματα που σε ακολουθούν, αλλά δεν σε φτάνουν ποτέ. Στις στιγμές που φαίνομαι απόμακρη, αλλά όλο μου το σώμα φωνάζει ότι θέλω να έρθεις πιο κοντά.
Ψάξε με.
Γιατί αν δεν το κάνεις, θα χαθώ. Θα χαθώ στη σιωπή μου, στα «δεν πειράζει», στα «ίσως» που λέγονται για να καλύψουν όσα θέλω να φωνάξω. Ψάξε με, όχι γιατί είμαι δύσκολη, αλλά γιατί αυτό που έχουμε αξίζει να τολμήσεις.
Δεν θα με βρεις στα εύκολα. Αλλά αν με ψάξεις πραγματικά, αν μπεις στον κόπο να δεις πίσω από τα προφανή, τότε θα καταλάβεις ότι ήμουν πάντα εδώ. Για σένα. Περιμένοντας να δεις αυτό που πάντα ήταν μπροστά σου.
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
