Γράφει η Φανή Θεοδώρου
Ξέρεις, οι άνθρωποι που αξίζουν δεν φεύγουν ποτέ από μέσα μας. Είναι αυτοί που κουβαλάμε σαν έναν αόρατο ψίθυρο, σαν ένα τραγούδι που παίζει χαμηλά στο βάθος, αλλά ποτέ δεν σταματά. Αν μπορούσα να σε ξεχάσω, τότε ίσως δεν θα άξιζες να θυμάμαι. Αλλά δεν μπορώ. Δεν γίνεται.
Οι στιγμές μας δεν ήταν τέλειες, ούτε απαλλαγμένες από λάθη. Ήταν όμως αληθινές. Εκείνα τα βλέμματα που αντάλλαξα μαζί σου, οι σιωπές που μοιραστήκαμε, οι στιγμές που μιλούσε η ψυχή μας χωρίς να χρειαστούν λέξεις. Πώς να τα ξεχάσω αυτά; Πώς να ξεχάσω την ένταση που φώλιαζε μέσα σε κάθε μας διαφωνία και την ηρεμία που ερχόταν μετά, όταν καταλαβαίναμε πως τίποτα δεν μπορεί να σπάσει αυτό που είχαμε;
Και μετά ήρθε η απόσταση. Η σιωπή. Οι δρόμοι που μας πήγαν αλλού, σε διαφορετικές ζωές. Πείθω τον εαυτό μου κάθε μέρα πως είσαι ένα κεφάλαιο που έχει κλείσει. Κι όμως, πάντα υπάρχει κάτι που μου θυμίζει εσένα. Ένα τραγούδι, μια μυρωδιά, μια φράση που είχες πει κάποτε και καρφώθηκε στο μυαλό μου. Πάντα επιστρέφεις, σαν ένα ανεπιθύμητο αλλά πολύτιμο γράμμα που δεν μπορώ να πετάξω.
Αν μπορούσα να σε ξεχάσω, ίσως να είχα ήδη προχωρήσει. Να είχα βρει μια νέα αρχή, έναν άλλο άνθρωπο. Αλλά τι σημαίνει αυτό; Πως δεν ήσουν αρκετός; Όχι. Ήσουν τόσο αρκετός που άφησες το σημάδι σου για πάντα.
Ξέρω πως η ζωή προχωράει. Ξέρω πως ο χρόνος γιατρεύει. Αλλά ξέρω και κάτι άλλο: πως κάποιοι άνθρωποι, ακόμη κι αν δεν είναι πια μέρος της καθημερινότητάς μας, παραμένουν μέρος του ποιοι είμαστε. Εσύ είσαι ένα από αυτά τα κομμάτια μου. Και όσο κι αν με πονάει, δεν θέλω να σε ξεχάσω.
Γιατί αν σε ξεχάσω, θα είναι σαν να ξεχνάω μια πλευρά του εαυτού μου που έμαθε να αγαπάει, να πονάει, να ζει. Και αυτό, δεν αξίζει να χαθεί.
