Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Μην ξεχάσεις ποτέ πως ακόμα κι η πολλή καλοσύνη, βλάπτει. Στην αρχή, όλοι μας μαθαίνουμε να προσφέρουμε χωρίς όρους, να δίνουμε απλόχερα, να αγαπάμε χωρίς να περιμένουμε ανταπόκριση. Αλλά η ζωή, με τους αμέτρητους δρόμους της, μας δείχνει ότι η υπερβολή μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Ο κόσμος γύρω μας εκμεταλλεύεται, απορροφά και στο τέλος αφήνει μόνο θλίψη. Και ίσως η καλοσύνη, αυτή που μοιάζει να είναι αρετή, να φέρνει τελικά την πιο μεγάλη πληγή. Όμως, ακόμα κι αν ξέρω το κόστος της, δεν θα άλλαζα τίποτα. Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, θα έκανα ξανά τα ίδια λάθη. Γιατί όλα οδηγούν σε εσένα.
Όταν κοιτάω πίσω, βλέπω όλες τις στιγμές που τα έδωσα όλα, χωρίς να περιμένω τίποτα. Όλες τις φορές που πίστεψα ότι η καλοσύνη και η αγάπη μου θα ήταν αρκετές για να διορθώσουν τα πάντα. Όμως, ο κόσμος δεν λειτουργεί έτσι. Οι άνθρωποι δεν αγαπούν πάντα με τον ίδιο τρόπο και δεν ανταποδίδουν την προσφορά. Αλλά όταν συνειδητοποίησα την πραγματικότητα, όταν είδα το πόσο με είχαν πληγώσει, δεν μετάνιωσα για την καλοσύνη μου. Γιατί, στην καρδιά μου, ήξερα ότι η καλοσύνη δεν είναι λάθος. Το λάθος είναι να περιμένεις κάτι πίσω. Το λάθος είναι να προσπαθείς να αλλάξεις τον κόσμο γύρω σου, χωρίς να καταλαβαίνεις ότι η αλλαγή έρχεται μόνο από μέσα σου.
Όλα αυτά τα λάθη, οι απογοητεύσεις, οι στιγμές που έδωσα χωρίς να πάρω, όλα με οδήγησαν τελικά σε σένα. Σε εσένα, που είσαι το αποτέλεσμα κάθε μου απόφασης, κάθε μου λάθους. Κι αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, θα το έκανα ξανά. Θα έκανα τα ίδια λάθη, θα έδινα την ίδια καλοσύνη, γιατί το μόνο που έμαθα είναι πως όλα, ακόμη και τα πιο άδεια και πονεμένα λάθη, με έφεραν σε αυτή την αγάπη. Και αυτό, ίσως, να είναι το μόνο που πραγματικά αξίζει: να φτάσεις σε κάποιον που να καταλαβαίνει την αληθινή αξία της προσφοράς χωρίς ανταλλάγματα.
Η ζωή μας οδηγεί σε αδιέξοδα και τα λάθη μάς καθορίζουν. Αλλά όλα αυτά τα λάθη δεν είναι τίποτα άλλο από αναγκαία βήματα για να φτάσουμε σε εσένα. Γιατί τελικά, όλη η καλοσύνη, όλη η προσπάθεια, ακόμη και αν φέρει πόνο και απογοήτευση, αξίζει γιατί με οδηγεί σε αυτό που αξίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Σε εσένα.
