Γράφει η Ρένα Χατζηγεωργίου
Όταν ξαναγυρίζει, δεν είναι επειδή σε θέλει. Είναι επειδή δεν βρήκε κάτι καλύτερο.
Ξέρεις πώς πάει.
Στην αρχή, είναι βέβαιος. Φεύγει, γιατί νομίζει πως έξω υπάρχει κάτι μεγαλύτερο, κάτι δυνατότερο, κάτι πιο συναρπαστικό. Ίσως να νιώθει πως κάτι λείπει. Ίσως να βαριέται. Ίσως να πιστεύει πως μπορεί να έχει περισσότερα.
Και μετά… μετά ψάχνει.
Ψάχνει κάτι καλύτερο από εσένα.
Κάποιον που θα γεμίσει το κενό χωρίς κόπο, που θα του δώσει όλα όσα είχες εσύ, αλλά χωρίς τις δυσκολίες, χωρίς τις απαιτήσεις, χωρίς τις στιγμές που χρειάζονται προσπάθεια.
Και όταν δεν το βρίσκει, επιστρέφει.
Όχι γιατί κατάλαβε. Όχι γιατί άλλαξε. Όχι γιατί ξαφνικά σε εκτίμησε.
Αλλά γιατί το “εκεί έξω” δεν του έδωσε αυτό που περίμενε.
Και τώρα, αντί να παραδεχτεί την ήττα του, επιστρέφει στο μόνο σίγουρο πράγμα που είχε: εσένα.
Θα το πει όμορφα. Θα ντύσει την επιστροφή του με μεγάλες δηλώσεις, με “σου έλειψα;”, με “έκανα λάθος”, με “τίποτα δεν ήταν σαν εμάς”.
Μόνο που εσύ ξέρεις.
Ξέρεις πως, αν ήσουν η πρώτη του επιλογή, δεν θα σε είχε αφήσει ποτέ.
Ξέρεις πως, αν άξιζε να μείνει, δεν θα είχε φύγει εξαρχής.
Οπότε μην τον πιστέψεις. Μην του κάνεις τη χάρη να είσαι η δεύτερη επιλογή του.
Γιατί αν ξαναφύγει –και θα ξαναφύγει– την επόμενη φορά δεν θα γυρίσει καν.
