Γράφει η Νίκη Σταματοπούλου
Η αλήθεια είναι απλή, αν αγαπάς, προστατεύεις. Δεν αφήνεις αυτόν που είναι δίπλα σου εκτεθειμένο στις ανασφάλειες, στα «ίσως», στα «δεν ξέρω». Δεν τον κάνεις να ψάχνει στα μάτια σου σημάδια αγάπης, ενώ θα έπρεπε να τα βρίσκει αυτονόητα.
Προστασία δεν σημαίνει φυλακή, δεν σημαίνει έλεγχο. Σημαίνει να κρατάς τα νώτα του άλλου καθαρά, να γίνεσαι το μέρος όπου βρίσκει σιγουριά. Να ξέρει ότι, όσο άγρια κι αν χτυπάει ο κόσμος απ’ έξω, στο δικό σου βλέμμα θα βρει ασφάλεια.
Αν αγαπάς, δεν παίζεις με υποψίες και σκιές. Δεν αφήνεις αμφιβολίες να στήνουν χορό μέσα στο μυαλό εκείνου που σε διάλεξε. Δεν τροφοδοτείς φόβους. Δίνεις καθαρότητα, ακόμα κι αν μερικές φορές πονάει. Γιατί η καθαρή αλήθεια πληγώνει μια φορά· το ψέμα σκοτώνει κάθε μέρα.
Η προστασία είναι στάση. Είναι το να κρατάς σφιχτά το χέρι, έστω κι από μακριά. Είναι το να αποδεικνύεις με πράξεις ότι ο άνθρωπός σου είναι το πολύτιμο της ζωής σου. Όχι όταν όλα είναι εύκολα, αλλά όταν τα πάντα δοκιμάζονται.
Και ναι, χρειάζεται κότσια. Γιατί είναι πιο εύκολο να αφήσεις κάποιον να πνιγεί μέσα στις ανασφάλειές του, παρά να βουτήξεις μαζί του για να τον σώσεις. Είναι πιο εύκολο να πεις «έτσι είμαι εγώ», παρά να σκεφτείς «έτσι χρειάζεται να γίνω για εμάς».
Κάποιοι άνθρωποι έρχονται μια φορά στη ζωή σου. Δεν επαναλαμβάνονται, δεν αντικαθίστανται. Αν τους αφήσεις απροστάτευτους, δεν θα τους χάσεις επειδή δεν σ’ αγάπησαν· θα τους χάσεις επειδή δεν τους φύλαξες.
Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα πεις «σ’ αγαπώ», δες αν το εννοείς αρκετά για να γίνεις ασπίδα. Γιατί αλλιώς, δεν αγαπάς· απλώς μιλάς.
