Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Με τον καιρό, δεν αναζητάς ούτε την ένταση, ούτε την έξαψη. Αναζητάς ένα «μαζί» δεμένο. Όχι εκείνο που φωνάζει, αλλά εκείνο που αντέχει. Όχι το πυροτέχνημα που σε θαμπώνει για λίγο, αλλά τη φωτιά που κρατά αναμμένη τη νύχτα χωρίς να σε καίει. Μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τον θόρυβο από την ουσία.
Η ένταση είναι εύκολη. Έρχεται γρήγορα, φεύγει γρήγορα. Σε σηκώνει ψηλά και σε αφήνει απότομα. Η έξαψη σε κάνει να μπερδεύεις το άδειο με το γεμάτο, το βιαστικό με το αληθινό. Κάποτε σε τραβούσε αυτό. Τώρα όχι. Τώρα θες κάτι που να στέκεται όταν όλα γύρω κουνιούνται.
Ένα «μαζί» δεμένο δεν χρειάζεται σκηνές. Χρειάζεται ρυθμό. Να ξέρεις πότε να μιλήσεις και πότε να σωπάσεις. Να ξέρεις πότε να κρατήσεις και πότε να αφήσεις χώρο. Να μη μετράς μηνύματα, αλλά στιγμές. Να μη ζητάς αποδείξεις, αλλά παρουσία. Να μην αγχώνεσαι για το εντυπωσιακό, αλλά για το σταθερό.
Με τον καιρό, αναζητάς εκείνη την αγκαλιά που δεν σε ρωτά τι έκανες όλη μέρα, αλλά σε παίρνει όπως είσαι. Εκείνο το βλέμμα που δεν σε δοκιμάζει, σε αναγνωρίζει. Εκείνο το χέρι που δεν σε κρατά για να μη φύγεις, αλλά για να μείνεις. Θες να γυρίζεις και να υπάρχει κάτι ίδιο, όχι ίδιο από συνήθεια, ίδιο από επιλογή.
Το «μαζί» δεμένο δεν είναι τέλειο. Έχει τριβές, έχει σιωπές, έχει μέρες δύσκολες. Αλλά έχει και αντοχή. Έχει τη δύναμη να περνάει από τις ρωγμές και να μη σπάει. Κι αυτό, με τον καιρό, γίνεται πολυτέλεια.
Γιατί στο τέλος δεν μετράς πόσο έντονα έζησες. Μετράς πόσο αληθινά έμεινες. Και το «μαζί» που δένεται, μένει.
