Γράφει ο Nickolas M.
Θυμώνω…
Νόμιζα ότι το δικό μας μαζί ήταν αδιαπραγμάτευτο. Ότι τόσα χρόνια μοναξιάς, όχι πάντα ηθελημένης, επιτέλους τελείωσαν.
Πίστευα ότι είχα βρει την οικογένεια που τόσα χρόνια στερήθηκα κι ήλπιζα ότι επιτέλους την είχα βρει. Πως θα ζήσω κι εγώ αυτή τη γλυκιά θαλπωρή που όλοι περιγράφουν και που εμένα μου ήταν παντελώς άγνωστη.
Έλεγα ότι ζούσα μαζί σου την ολοκλήρωση και για πρώτη φορά στη ζωή μου έκανα όνειρα. Κάτι που τόσα χρόνια δεν μου τα είχα επιτρέψει. Γιατί κάθε φορά που έπιανα τον εαυτό μου να το κάνει, ερχόταν η ζωή (ή οι άνθρωποι) να με επαναφέρουν στην πραγματικότητα.
Και μετά από τόσο καιρό που με άφησες να ελπίζω, πάνω που ήμουν ήρεμος, αφημένος, ευτυχισμένος…
Τέλος, μου λες..
Ποιο τέλος; Πώς τέλος; Για ποιον τέλος;
Σε μια νύχτα τα πάνω κάτω. Ένα «θέλω να μιλήσουμε» που δεν προμήνυε κανένα τέλος.
Πώς μπόρεσες; Άντεξες να με διαλύσεις, εμένα που ακούμπαγες πάνω μου για να καλμάρεις την τρικυμία σου; Εμένα, που πρόθυμα άφηνα τους πάντες και τα πάντα πίσω, με κάθε τρόπο και όποια συνθήκη, για να τρέξω δίπλα σου όποτε με χρειαζόσουν; Εμένα, που ήμουν «ο άντρας της ζωής σου»;
Και πώς ανταποδίδεις όλα αυτά; Με ένα «τέλος»;;
«Απορώ που δε θυμώνεις ποτέ» μου έλεγες. «Πάντα ψύχραιμος και μετρημένος σε κάθε αναποδιά». Ε να λοιπόν που ήρθε η ώρα να δεις κι αυτό το σπάνιο. Να θυμώνω. Συγχαρητήρια, τα κατάφερες! Ε ναι, θυμώνω, όσο δεν έχω θυμώσει ποτέ στη ζωή μου! Νιώθω από βαθιά μέσα μου το ηφαίστειο να βράζει και τη λάβα να είναι έτοιμη να ξεχυθεί. Λάβα από θυμό. Από διάψευση. Από απόγνωση. Από συντριβή.
Αλήθεια, εσύ που αγέρωχα ατενίζεις τα συντρίμμια μου, που ανεμίζεις τη σημαία του θριάμβου σου, αντέχεις να καείς σε αυτή τη λάβα;
Όχι, από αυτόν τον θυμό δεν ξέρεις. Δεν χρειάστηκε να τον αντιμετωπίσεις, γιατί πολύ απλά ποτέ δεν αγαπήθηκες έτσι. Έπαιξες με πολλά συναισθήματα, που σου ήταν εύκολο να διαχειριστείς, γιατί ήταν επίπεδα. Δεν γνώρισες ποτέ γνήσια, ανόθευτη, κρυστάλλινη αγάπη, πάνω από κάθε εγωισμό και τον όποιο αυτοσεβασμό.
Και τώρα, πρέπει να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες, στις οποίες ποτέ δεν έμαθες.
Αλήθεια, εσύ αγάπησες..;
