Γράφει η Εύα Αλιβιζάτου
Όλα μία οφθαλμαπάτη, όλα ένα ψεύτικο “Θα”.
Αναπάντεχα προβλήματα, υποκειμενικές απόψεις, δύσκολες αποφάσεις, ξεχασμένα δάκρυα, στα μάτια μιας άλλης εποχής.
Χαραγμένα αρχικά στο χέρι μου, αντάμα στις φλέβες μου… Ανταλλάσσουν μυστικές εκρήξεις που διαγωνίζονται στα μυστικά μου.
Ποια μυστικά… μια ψευδαίσθηση που αφήνει όνειρα και πράσινα άλογα.
Ο έρωτας, ο από μηχανής Θεός. Αυτός που κλείνει τα μάτια όλων και μας αφήνει δεούτελα.
Θολές εικόνες και ουτοπικά, καλά σκηνοθετημένα έργα.
Αρρώστια στην ψυχή αν δεν την κουμαντάρεις…
Και εκεί που γελάς για όλα τα καλά και τα χαρωπά αισθήματα, χρειάζονται λίγες μόνο σκοτεινές σκέψεις για να κάνεις χαρακίρι, που σε άδειασε αυτός, ο έρωτας, ο άλλος, ο προηγούμενος, ο επόμενος.
Και ξέρω γω πώς θα το ονομάσουμε το κάθε άλλο…
Κρίμα που όσα αστέρια και να μετρήσω, για ευχές δεν θα πιάσουν.
Όσα νυχτολούλουδα και να μυρίσω η δική σου μυρωδιά θα προηγηθεί.
Όσα τραγούδια και να ψελλίσω, τα σβήνει αυτή η οφθαλμαπάτη που σου έλεγα…
Αιώνιοι εραστές δεν υπάρχουν… Αιώνιες πληγές υπάρχουν.
Μην ξεθαρρεύεις…
Η μοίρα δεν αλλάζει.
Στην υγεία των πληγών του Έρωτα.
