Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Δεν είναι κάθε αγάπη προορισμένη να κρατήσει στο φως. Κάποιες γεννιούνται για να ανθίσουν στις σκιές, να μεγαλώσουν σιωπηλά, και να ζήσουν για πάντα σε μια γωνιά της ψυχής. Εκεί όπου δεν τις αγγίζει ο χρόνος.
Μπορεί να μην είμαστε πια μαζί, μα υπάρχουν δεσμοί που δε φαίνονται, μόνο νιώθονται. Δρόμοι αόρατοι ανάμεσα σε δύο ψυχές, που δεν κλείνουν ποτέ, όσο κι αν χαθούν οι άνθρωποι. Και δε χρειάζονται την καθημερινότητα για να υπάρξουν. Είναι σαν μυστικά μονοπάτια ανάμεσα σε δύο καρδιές, που παραμένουν ανοιχτά ακόμα κι όταν όλα τα άλλα έχουν κλείσει.
Μια λέξη που σου έλεγε. Ένα όνομα που τσιμπάει την καρδιά σου όταν το ακούς. Ένας ήχος στο κινητό, μια συγκεκριμένη ώρα, και κάτι μέσα σου κρατά την αναπνοή του για ένα δευτερόλεπτο. Έτσι, χωρίς λόγο. Γιατί κάποιοι άνθρωποι δε γίνονται παρελθόν. Γίνονται μέρος σου. Σου μένουν με τρόπο ήσυχο, σαν ανάσα σε ήρεμο καλοκαιρινό ξημέρωμα.
Ίσως να μην ειπωθούν ποτέ όσα δεν πρόλαβαν να ειπωθούν. Ίσως τα “γαμώτο πώς τα κάναμε έτσι;” να κοπανάνε το κεφάλι σου ψάχνοντας να βρεις λογικές απαντήσεις. Αλλά υπάρχουν εκείνες οι ώρες, λίγο πριν κοιμηθείς, που η σκέψη τρέχει πιο γρήγορα απ’ τη λογική. Και τότε έρχεται. Χωρίς να τον φωνάξεις. Σαν να θυμάται η ψυχή μόνη της πού ανήκει.
Στα όνειρα βρίσκονται οι πιο αληθινές αγκαλιές. Εκεί δεν υπάρχουν λάθη, ούτε αποστάσεις, ούτε χρόνοι που δε συγχρονίστηκαν. Εκεί, είμαστε πάλι εμείς. Απλοί. Ήρεμοι. Μαζί.
Γιατί η αγάπη, όταν είναι αληθινή, δε φεύγει ποτέ. Ίσως να αλλάξει μορφή, ίσως να σιωπήσει, μα δε ξεριζώνεται. Ζει μέσα μας. Σε κάθε σκέψη που έρχεται απρόσκλητη, σε κάθε αίσθηση που δε ξέρεις πού να την τοποθετήσεις, σε κάθε στιγμή που μοιάζει άδεια χωρίς τον άλλον. Κι όμως είναι γεμάτη από αυτόν.
Κι όσο κι αν περνάει ο καιρός, όσο κι αν αλλάζουν όλα γύρω σου, θα υπάρχει πάντα μια -ή και πολλές- στιγμή μέσα στη μέρα που θα τον σκέφτεσαι. Χωρίς πόνο, ελπίζεις κάποτε. Χωρίς άλλη ερώτηση που δε θα πάρει απάντηση. Απλώς με εκείνη τη σιωπηλή τρυφερότητα που έχει μόνο το αληθινό.
Και η αλήθεια είναι πως το ξέρεις. Μπορεί να μην είμαστε μαζί, αλλά αγαπιόμαστε.
Ναι. Μερικές αγάπες, όσο αληθινές κι αν είναι, δε μένουν. Μα δε φεύγουν και ποτέ.
