Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Και όταν σου πάνε στραβά σκέψου εκείνους. Εκείνους τους ανθρώπους που είναι πάντοτε δίπλα σου. Εκείνους που είναι η καρδιά τους μέλι και ο λόγος τους γλυκός, τρυφερός σαν την καρδιά του μαρουλιού.
Σκέψου πόσες φορές εκείνοι βρίσκονταν δίπλα σου, ακόμα και όταν εσύ τους έδιωχνες. Γιατί ο άνθρωπος είναι περίεργο ον. Όταν έρχεται στον δρόμο του αυτός ο άνθρωπος με την γλυκομίλητη στάση ζωής, εσύ αναζητάς τον ζόρικο.
Και είναι πάντα δίπλα σου, όσες φορές και αν τους διώξεις. Όχι φίλε μου. Θύματα δεν είναι. Απλά είναι άνθρωποι με καρδιά ανοικτή. Μία καρδιά που χτυπά και για εσένα, ακόμα και όταν εσύ τους διώχνεις μακρυά.
Άνθρωποι μονάχοι είναι τις περισσότερες φορές, που όμως επέλεξαν να βρίσκονται στο πλάι σου, να περπατούν δίπλα σου και να σου κρατούν το χέρι όταν εσύ το επιλέξεις.
Σε ξεχώρισαν στο πλήθος βλέπεις. Ασχέτως αν αδυνατείς να το δεχθείς είτε να το κατανοήσεις, σε ξεχώρισαν στο πλήθος.
Κάτι είδαν σε εσένα. Κάτι ξεχωριστό, κάτι μοναδικό.
Θα μπορούσες να τους δώσεις λίγη σημασία, να δεις λιγάκι μέσα σου, να δεις πραγματικά τα θέλω σου και τις ανάγκες στην ζωή σου.
Άραγε αυτοί οι άνθρωποι, όσο και να σου φαντάζουν αντίθετοι από εσένα, καθόλου συμβατοί με εσένα και την στάση ζωής σου, άραγε αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν λες να σε αγκαλιάσουν και εσύ να αφεθείς ολοκληρωτικά στην καλή και ασφαλή τους αγκαλιά;
Σκέψου μονάχα!
Δύσκολο το παζλ. Μα δύσκολη και η ζωή. Οι σχέσεις. Οι γνωριμίες. Οι επαφές. Οι καταστάσεις.
Κάνε ένα βήμα προς τα μέσα σου, κάνε το πρώτο βήμα και κάνε την χάρη στον εαυτό σου να δεχθεί εκείνους τους ανθρώπους στην ζωή σου.
Μην μου θυμώνεις. Και μην θυμώνεις με τον εαυτό σου αν ακόμα αδυνατείς να τους δεχθείς ολοκληρωτικά στην αγκαλιά σου. Εγωισμός δεν ξέρω αν είναι, ίσως είναι όμως κάτι που χρειάζεται εσύ να δουλέψεις με τον εαυτό σου. Αναλογίσου. Γιατί δεν μπορείς να αφεθείς;
Ένα τελευταίο θα σου πω.
Θα κερδίζεις μονάχα!
