Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Δέκα χρόνια μαζί. Δέκα ολόκληρα χρόνια της ζωής μας μαζί. Δεν ήμασταν παντρεμένοι όμως η ταμπέλα ¨παντρεμένοι¨ δεν ακύρωνε την αγάπη που είχε ο ένας για τον άλλο και τα όσα ζούσαμε.
Θυμάσαι τι όμορφα που περνούσαμε; Είχαμε και τους τσακωμούς μας όμως δεν κρατούσαν για πολύ γιατί δεν ήθελες να με βλέπεις στεναχωρημένη. Πάντα έκανες εσύ την παραχώρηση να με πλησιάσεις ακόμα και αν ήμουν θυμωμένη, είτε για να μου πεις κάτι να σπάσει ο πάγος, που πάντα είχε μια δόση χιούμορ, είτε για να με γαργαλήσεις γιατί σου άρεσε να με βλέπεις χαρούμενη και γελαστή.
Σκαρφιζόσουν συνεχώς κάτι καινούργιο προκειμένου να βλέπεις ένα χαμόγελο να σχηματίζεται στο πρόσωπό μου.
Όταν έκλαιγα με πλησίαζες να μου σκουπίσεις τα δάκρυα και με ένα φιλί μου έδιωχνες όσο πόνο και να είχα.
Τώρα όμως; Με άφησες μόνη.
Κουράστηκες. Ανθρώπινο και έντιμο εκ μέρους σου που μου το είπες και δεν ήσουν μαζί μου με το ζόρι και να είσαι με άλλες πίσω από την πλάτη μου.
Αλλά πες μου ποιος θα με φροντίζει πλέον; Ποιος θα νοιάζεται αν έφαγα; Ποιος θα με σκεπάζει τις κρύες νύχτες του χειμώνα; Ποιος θα με παίρνει αγκαλιά όταν φοβάμαι… Ποιος;
Ποιος θα με κάνει να γελάω τώρα; Που να βρω το λόγο και την αφορμή για να γελάω αφού εσύ δεν είσαι πια εδώ;
Και πες μου πως θα μπορέσω να χαμογελάσω ξανά χωρίς εσένα αγάπη μου;
