Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Δεν υπήρξες ποτέ πραγματικά αληθινός άνθρωπος!
Κρυμμένος πίσω από το προσωπείο εκφραστικότητας, μια αρρενωπή παγίδα δίχως συναισθήματα.
Μα πέρασαν χρόνια για να ανακαλύψω τα σκοτάδια που έκρυβες μέσα σου.
Εκείνα τα διψασμένα σ’ αγαπώ που στο τέλος έμειναν μόνα στο άδειο δωμάτιο της φυγής σου.
Σε εκείνον το καναπέ που άφησες το βαρύ άρωμα σου.
Μα δεν είμαι σίγουρη αν θα στηριχτείς ποτέ στα δικά σου πόδια.
Ότι θα καταφέρεις να παραδεχτείς τα λάθη, τα ψεύδη και τις αστοχίες σου.
Δεν αντέχεις να αποδεχθείς ότι είσαι κενό αντικείμενο.
Δεν χάρηκες ποτέ για ό,τι σου χάρισε η ζωή.
Δεν εκτίμησες την καλή σου μοίρα.
Κουρασμένα “ευχαριστώ” μιας άναρθρης γλώσσας.
Σε βαρέθηκαν τα ίδια σου τα χνώτα.
Σε τιμώρησαν με την χειρότερη αρρώστια που θα μπορούσε να βιώσει κανείς.
Όχι από αυτές που γιατρεύονται αλλά εκείνη την άλλη:
Μοναξιά την λένε.
Η παράσταση διαδέχεται η μία την άλλη με ένα πλατύ χαμόγελο που σιγά σιγά ξεθωριάζει στο πρόσωπό σου.
Μα δεν σε λυπάμαι.
Λυπάμαι αυτούς που θα βρεθούν στον δρόμο σου,και θα ποδοπατήσεις σαν οδοστρωτήρας, προκειμένου να αποκομίσεις κάτι.
Αίγλη ψεύτικη με φόντο το focus σου.
Όλα για την αποδοχή μιας σακατεμένης κοινωνίας, ανόητων, χωρίς ενδοιασμούς,αναπήρων στη ψυχή.
Νιώθεις άραγε πόσο άθλιο συναίσθημα είναι να εκμεταλλεύεται η παγωμένη σου καρδιά τους ανθρώπους που αγαπούν;
Αντιλαμβάνεσαι τι συμβαίνει όταν κλείνουν τα φώτα,και δεν αντέχεις τη μπόχα της ίδια σου της ψυχής;
Χαίρεσαι ποτέ με τη χαρά των άλλων;
Καμαρώνεις να κοιτάς ευτυχισμένους γύρω σου;
Διαχειρίζεσαι τα “όχι” που ίσως κάποιος σου ξεστομίσει;
Έχεις σθένος να ζητήσεις βοήθεια και όχι ελεημοσύνες;
Μα χαμογελάς σαρδόνια…
Όχι…γιατί να το κάνεις;
Το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο.
Μια φθηνή μπουκάλα κρασί,πάντα θα σε συντροφεύει,ένα πακέτο τσιγάρα θα συμπληρώσουν την αίτηση σου για το επόμενο θύμα,και θα σου θυμίζουν τα χαμένα χρόνια της αχαριστίας σου.
Έχεις λίγη ζωή ακόμη.
Βρες κουράγιο και λυτρώσου.
Προλαβαίνεις!!!
