Γράφει η Γεώρα
Τελικά, αν δεν φας τα μούτρα σου μερικές φορές στη ζωή, δεν πρόκειται ποτέ να δεις καθαρά την πραγματικότητα.
Κι αυτή η άτιμη η πραγματικότητα δεν κρυβόταν ποτέ. Δεν σου έστησε παγίδες, δεν φόρεσε μάσκες, δεν εξαφανίστηκε για να μη τη βρεις. Ήταν εκεί. Μπροστά σου. Στα λόγια που δεν ταίριαζαν με τις πράξεις. Στις υποσχέσεις που έμεναν πάντα μισές. Στα βλέμματα που δεν είχαν τη ζεστασιά που εσύ ήθελες να πιστεύεις ότι είχαν.
Εκείνη ήταν εκεί.
Εσύ ήσουν που κρυβόσουν.
Γιατί καμιά φορά ο άνθρωπος δεν φοβάται την αλήθεια. Φοβάται αυτό που θα χρειαστεί να κάνει όταν την παραδεχτεί.
Κι έτσι επιμένει.
Στηλώνει τα πόδια.
Κλείνει τα μάτια.
Κάνει πως δεν ακούει τη φωνή μέσα του που ψιθυρίζει εδώ και καιρό πως κάτι δεν πάει καλά.
Κι όμως, το ξέρουμε.
Ή αν δεν το ξέρουμε, το νιώθουμε.
Το σώμα πάντα ξέρει πριν από το μυαλό. Το στομάχι σφίγγεται. Η ψυχή βαραίνει. Η χαρά μικραίνει. Κάτι μέσα μας χτυπάει συναγερμό.
Αλλά εμείς εκεί.
Λίγο ο εγωισμός.
Λίγο η ελπίδα.
Λίγο η αγάπη.
Λίγο εκείνο το πεισματάρικο «εγώ θα το καταφέρω».
Και συνεχίζουμε.
Βάζουμε μικρά χανζαπλάστ πάνω σε πληγές που χρειάζονται χειρουργείο και κάθε φορά που ξανανοίγουν, κάνουμε πως δεν βλέπουμε το αίμα.
Μέχρι που έρχεται η στιγμή.
Η σύγκρουση.
Το γκρέμισμα.
Τα μούτρα που λες ότι έφαγες.
Και πονάει.
Πονάει πολύ.
Αλλά μέσα από εκείνον τον πόνο γεννιέται κάτι πολύτιμο.
Μια καινούργια εκδοχή του εαυτού σου.
Πιο ήρεμη.
Πιο σοφή.
Πιο υποψιασμένη.
Όχι πιο σκληρή απέναντι στους ανθρώπους.
Πιο δίκαιη απέναντι στον εαυτό σου.
Γιατί δεν ήταν λάθος που πάλεψες.
Δεν ήταν λάθος που πίστεψες.
Δεν ήταν λάθος που έδωσες ευκαιρίες σε έναν κόσμο που συχνά λειτουργεί με τη λογική του αναλώσιμου.
Το λάθος ήταν ότι άργησες να παραδεχτείς πως αυτό για το οποίο πάλευες δεν πάλευε ποτέ για εσένα.
Και τώρα που έμαθες, μην ντρέπεσαι για τις ουλές σου.
Αυτές είναι τα γαλόνια σου.
Η απόδειξη ότι πέρασες μέσα από τη φωτιά και βγήκες από την άλλη πλευρά.
Όχι αλώβητη.
Αλλά αληθινή.
Και από εδώ και πέρα η ζωή δεν θα γίνει πιο εύκολη.
Θα γίνει πιο καθαρή.
Γιατί πλέον δεν κοιτάς τον κόσμο μέσα από την ανάγκη σου.
Τον κοιτάς μέσα από την αλήθεια.
Και αυτή είναι πάντα η πιο όμορφη αρχή.
