Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Έχω συνηθίσει να ζω με την απουσία σου. Έμαθα να ζω χωρίς να σε βλέπω, να σε αγγίζω, να σου λέω πόσο σε αγαπάω.
Να μου λες κι εσύ το ίδιο και να με παίρνεις αγκαλιά. Έμαθα να ζω χωρίς εσένα. Πόνεσα, έκλαψα. Ξέσπασα. Τα έβαλα με σένα, τα έβαλα με μένα. Τα έβαλα και με τους δυο μας. Φταίξαμε και οι δυο.
Έφταιξα που επαναπαύτηκα στο ότι με αγαπάς και δε σου έδινα όσα ήθελα,όσα παραπάνω ένιωθα ότι θέλω να σου δώσω. Θες από αμέλια; θες από την ατονία της ρουτίνας; θες από χαζομάρα; έφταιξα.
Έφταιξες που πήγες με άλλη. Έφταιξες που δε μου το είπες. Έφταιξες που πόνεσες τόσο πολύ τη καρδιά μου.
Φταίξαμε που δε μιλήσαμε. Σου δειχνα ότι σε θέλω αλλά δεν έφτανε για μένα και μάλλον ούτε για σένα. Δεν ήταν τόσο όσο ήθελα. Αν και φαινομενικά ήταν πολύ είχα κι άλλο να δώσω. Ίσως ένιωσες ότι σε παραμελώ. Λάθος μου.
Μου έδειχνες ότι με θες και μου έφτανε. Ήταν όσο θα θελα. Αλλά παρόλ’ αυτά με απάτησες. Λάθος σου.
Ήταν πολύ δύσκολη η απώλεια σου στην αρχή. Χίλια κομμάτια η καρδιά μου,ταραγμένες οι σκέψεις μου. Συνέχεια σε κάθε μονοπάτι του μυαλού μου ότι άλλη σκέψη και να έκανα εμφανιζόσουν εσύ.
Στα χαμένα όλο μου το είναι. Ήσουν ο άνθρωπός μου. Όμως μια μέρα το πήρα απόφαση ότι πλέον πρέπει να ζήσω χωρίς εσένα και χαλιναγώγησα το μυαλό μου. Δε του επέτρεπα να αφεθεί να σε σκεφτεί και ακαριαία το πήγαινα σε σκέψεις που ήθελα εγώ. Οπουδήποτε αλλού μακριά από σένα. Άρχισα να βγαίνω,να κάνω πράγματα διαφορετικά να ξεχνιέμαι.
Πάλεψα πολύ με τον εαυτό μου. Τα “γιατί” και τα “αν” πάντα σε “τρώνε” όταν κάτι τελειώνει ή όταν για κάτι δεν παίρνεις απαντήσεις ή ακόμα κι αν πάρεις και δεν είναι αληθινές θα εξακολουθείς να αναζητάς απαντήσεις. Όλο θεωρίες και πιθανές εξηγήσεις που ποτέ δε μου αρκούσαν.
Τις χαλιναγώγησα κι αυτές τις σκέψεις. Είπα ότι δεν υπάρχουν εξηγήσεις για όλα, απλά συνέβη και έπρεπε να το δεχτώ και να πάω παρακάτω. Έμαθα από τα λάθη μου και φρόντισα να μη τα ξανακάνω στην επόμενη σχέση μου. Εύχομαι να κάνεις κι εσύ το ίδιο. Αυτή είναι η ουσία εν τέλη.
