Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Έρωτας είναι να κοιτάς τον άλλον στα μάτια και να λες «εγώ για σένα μπορώ».
Όχι σαν υπόσχεση.
Σαν απόφαση.
Έρωτας είναι να στέκεστε απέναντι. Γυμνοί από φόβους. Να κοιτάζεστε και να ξέρετε. Χωρίς ερωτήσεις. Χωρίς όρους. Δύο άνθρωποι που συναντήθηκαν όχι για να σωθούν, αλλά για να σταθούν. Μαζί.
Εκείνος την κοιτάζει και δε ζητά τίποτα. Της δίνει χώρο. Της δίνει χρόνο. Της δίνει τον εαυτό του ολόκληρο, όχι κομμάτια. Εκείνη τον κοιτάζει και δε φοβάται. Δε μαζεύεται. Δε μικραίνει. Γιατί ξέρει πως δε χρειάζεται άμυνα όταν ο άλλος είναι σπίτι.
Ο έρωτάς τους δεν είναι φωνή. Είναι παλμός. Χτυπάει χαμηλά, βαθιά, σταθερά. Σαν καρδιά που ξέρει γιατί χτυπά. Δεν είναι τρέλα. Είναι συνείδηση. Είναι το «μένω» ό,τι κι αν μάς βρει.
Ακουμπιούνται κι ο κόσμος σωπαίνει. Όχι γιατί εξαφανίζεται, αλλά γιατί παύει να έχει σημασία. Υπάρχουν μόνο δύο σώματα που αναγνωρίζονται. Δύο ανάσες που συγχρονίζονται. Δύο βλέμματα που λένε «Σε βλέπω. Σε θέλω. Σε διαλέγω.»
Δεν είναι έρωτας της στιγμής. Είναι έρωτας της αντοχής. Αυτός που περνάει από ρωγμές και δε σπάει. Αυτός που χωράει σιωπές χωρίς να πανικοβάλλεται. Που αντέχει τις αλήθειες ακόμα κι όταν πονάνε.
Είναι αμοιβαίος. Καθαρός. Άγριος με τρόπο ήρεμο. Δεν κυριαρχεί. Δεν υποτάσσει. Στέκεται δίπλα. Χέρι με χέρι. Πλάτη με πλάτη όταν χρειαστεί. Πρόσωπο με πρόσωπο όταν όλα κρίνονται.
Ο έρωτάς τους έχει φωτιά, αλλά δεν καίει. Ζεσταίνει. Έχει ένταση, αλλά δεν καταπίνει. Δυναμώνει. Είναι το βλέμμα που δε χαμηλώνει. Το άγγιγμα που δε βιάζεται. Η επιθυμία που δε ζητά, αλλά προσφέρει.
Κι όταν όλα σκοτεινιάζουν, δεν ψάχνουν φως έξω. Το έχουν ήδη βρει ο ένας στον άλλον. Γιατί έρωτας δεν είναι μόνο να λες «σ’ αγαπάω». Είναι να κοιτάς τον άλλον στα μάτια και να λες «εγώ για σένα μπορώ».
Και να το εννοείς.
