Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Φτάνει λίγο με αυτό το ψυχαναγκαστικό «τέλος χρονιάς, τους συγχωρούμε όλους». Δεν είναι αρετή να σβήνεις ό,τι σε πλήγωσε για να χωρέσεις σε ένα γιορτινό αφήγημα. Δεν είναι ωριμότητα να κάνεις τον δυνατό, όταν μέσα σου ξέρεις πως κάποιοι δεν αξίζουν ούτε άλλη σκέψη, πόσο μάλλον συγχώρεση.
Δεν θέλω να συγχωρήσω κανέναν που δεν του αξίζει. Όχι από εκδίκηση. Από αυτοσεβασμό. Γιατί η συγχώρεση δεν είναι διακόσμηση εποχής. Είναι επιλογή. Κι οι επιλογές έχουν κόστος. Δεν μπορώ να δίνω άφεση σε ανθρώπους που δεν ανέλαβαν ποτέ ευθύνη. Που δεν ζήτησαν συγγνώμη. Που απλώς περίμεναν να περάσει ο χρόνος για να ξεχαστούν όλα.
Και δεν θέλω να ξαναβρεθώ με κανέναν που δεν μου αξίζει. Ούτε για καφέ. Ούτε για «να τα πούμε». Ούτε για εκείνη τη δήθεν ώριμη συνάντηση που δεν οδηγεί πουθενά. Έκλεισαν κάποιοι κύκλοι. Όχι επειδή ήταν δύσκολοι. Αλλά επειδή ήταν άδικοι. Και δεν έχω καμία διάθεση να τους ξανανοίξω στο όνομα μιας ψεύτικης γιορτής.
Δεν είναι όλοι για δεύτερες ευκαιρίες. Κάποιοι είναι απλώς μαθήματα. Και τα μαθήματα δεν τα ξαναζείς. Τα θυμάσαι και προχωράς. Αν κάτι έμαθα αυτή τη χρονιά, είναι πως το να φεύγεις εγκαίρως είναι δύναμη. Το να λες «μέχρι εδώ» είναι υγεία. Το να προστατεύεις τον εαυτό σου δεν σε κάνει σκληρό. Σε κάνει ξύπνιο.
Η νέα χρονιά δεν θέλει μεγάλες υποσχέσεις. Θέλει καθαρούς ανθρώπους γύρω σου. Λιγότερους, αλλά αληθινούς. Και καθαρά όρια. Γιατί η ειρήνη δεν έρχεται όταν συγχωρείς τους πάντες. Έρχεται όταν σταματάς να δίνεις πρόσβαση σε όσους σε πλήγωσαν.
Και στο κάτω κάτω, όποιος άξιζε την ευκαιρία του, την διεκδίκησε, την κέρδισε.. και την ζει!
