Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Καψούρα ρε φίλε! Τη θυμάσαι; Όχι ε; Μην ανησυχείς, σε θυμάται αυτή και θα σου χτυπήσει και πάλι την πόρτα όταν δε θα την περιμένεις καθόλου, όταν θα την έχεις τελείως ξεχάσει κι ίσως και να νομίζεις πως δεν υπάρχει πια.
Είναι εκείνη η κυρία που μόνο κυρία δεν είναι στους τρόπους της. Είναι αυτή που στο πέρασμά της τα κάνει όλα σκόνη… λογική, σύνεση, ηρεμία, πουφ…εξαφανίζονται.
Μα θα μου πεις, είμαστε τώρα εμείς για καψούρες; Αυτά είναι για τη νεολαία. Μωρ τι μας λες! Σιγά μη σε ρωτήσει η καψούρα πότε γεννήθηκες! Σιγά μη σου ζητήσει και δελτίο ταυτότητας! Έχεις ακούσει για τη γεροντοκαψούρα; Άστα παιδάκι μου σου λέω, μεγάλος μπελάς αυτή η γυναίκα. Δε τη νοιάζει πόσο είσαι, που είσαι, τι είσαι. Δε τη νοιάζει αν έχεις πονέσει, αν έχεις κλάψει ή αν την έχει σιχαθεί η ψυχή σου. Αν αποφασίσει να έρθει δε θα σε ρωτήσει καν.
Και τι κάνουμε μου λες; Το ζεις φίλε μου!! Το ζεις κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει. Γιατί όπως και να το κάνουμε, αυτό το συναίσθημα δε συγκρίνεται με κανένα άλλο. Εκείνο το αρχικό στάδιο του έρωτα με κάποιον που πραγματικά σου παίρνει τα μυαλά, που σου προκαλεί εμμονή, που δεν αντέχεις λεπτό χωρίς την παρουσία του, που σε κάνει να ακούς το ένα καψουροτράγουδο μετά το άλλο.
Άσε τις αμφιβολίες και τις προσπάθειες να σκεφτείς λογικά και ώριμα. Δε θα τα καταφέρεις πίστεψέ με. Κι αν τα καταφέρεις, εσύ θα χάσεις. Γιατί τα χρόνια περνούν και θα έρθει κάποια στιγμή που θα το αναζητάς, θα θέλεις απεγνωσμένα να νιώσεις έτσι και θα μουτζώνεις τον εαυτό σου για όλες τις φορές που πέταξες την ευκαιρία.
Για αυτό σου λέω, ζήσε το! Νιώσε την καψούρα να σου χτυπάει το κορμί από όλες τις μεριές, νιώσε την καρδιά σου να θέλει να βγει από το στήθος σου, κι ας μην οδηγήσει πουθενά. Τουλάχιστον θα μπορείς να πεις…ΤΟ ΕΖΗΣΑ!
