Γράφει η Φλώρα Σπανού
Κι αν ποτέ δεν σε αγκάλιασα αυτό δεν σημαίνει πως δεν το θέλησα.
Κι αν ποτέ δεν σε αγκάλιασα αυτό δεν σημαίνει ότι δεν το ονειρεύτηκα.
Και την θέλησα αυτή την αγκαλιά και την ονειρεύτηκα.
Εκεί δίπλα μου ήσουν τόσες φορές μια ανάσα αρκετές από αυτές όμως δεν σε αγκάλιασα ποτέ.
Εσύ κι εγώ ήμασταν πάντα τόσο κοντά μα και τόσο απίστευτα μακριά.
Είναι που μας χωρίζει μία άβυσσος από τα πρέπει και τα μη καρδιά μου.
Όμως, θέλω να είσαι εκεί όταν θα πέσω.
Θέλω να είσαι εκεί κι όταν θα σηκωθώ.
Αυτό έχει σημασία.
Να είσαι εκεί όταν θα σε χρειάζομαι. Να σου απλώνω το χέρι κι εσύ να είσαι εκεί να μου το κρατάς.
Να πέφτω, να σηκώνομαι και κάθε φορά εσύ να είσαι εκείνη η αγκαλιά που θα χω να με περιμένει.
Να χώνομαι μέσα της κι όλα τα υπόλοιπα να μην με νοιάζουν.
Γίνε εκείνη η αγκαλιά που χρειάζομαι.
Εκείνο το απάνεμο λιμάνι που θα αγκυροβολήσω την ταλαιπωρημένη από τα άσκοπα ταξίδια καρδιά μου.
Γίνε εκείνο το καταφύγιο που θα τρέξω να χωθώ όταν θα πιάσει η καταιγίδα.
Γίνε εκείνο το φως που θα γκρεμίσει το σκοτάδι μου.
Γίνε ο ιππότης που θα διώξει τους δράκους μακριά.
Μην μένεις μόνο στα βλέμματα, στα δήθεν τυχαία αγγίγματα, στις σκόρπιες κουβέντες, στις αφορμές που ψάχνεις για να με πλησιάσεις.
Κοίτα μέσα στα μάτια μου που στο λένε ξεκάθαρα. Πιο ξεκάθαρα δεν γίνεται.
Πλησίασε και άκου την καρδιά μου. Τους χτύπους της κάθε φορά που βρίσκεσαι κοντά της. Άρπαξε την στα χέρια σου και μην την αφήσεις να φύγει.
Έχω ανάγκη την ζεστασιά σου. Την φωνή σου, το άγγισμά σου, την παρουσία σου σε όλες τις στιγμές της ζωής μου.
Έχω ανάγκη να είσαι παρόν πάντα και παντού κι όχι απών όπως όλοι οι άλλοι.
Να είσαι παρόν στο τώρα.
Αυτό είναι που χρειάζομαι περισσότερο. Την παρουσία σου στο τώρα. Τα άλλα ας τα αφήσουμε για εκείνους που πιστεύουν στα παραμύθια και στο happy end.
Εμείς πλέον μεγαλώσαμε, έχουμε κάνει τις επιλογές μας κι ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος μας παρά μόνο εχθρός.
Για αυτό ας ζήσουμε το παρόν μαζί κι όχι χώρια.
Τι λες; Είσαι μέσα;
