Γράφει η Άννα Χ. Γεωργαντά
Ήταν μια μικρή Χριστουγεννιάτικη απόδραση μετά από πολύ σκέψη. Ν’ αφήσω την πόλη και να τρέξω στο πατρικό μου δωμάτιο; Και γιατί το λέμε πατρικό κι όχι μητρικό; Ισχύει άραγε η λαϊκή ρήση για τα Χριστούγεννα στην πόλη και Πάσχα στο χωριό;
Να μη τα πολυλογώ ξεκίνησα, δεν ΄ήταν δα και μεγάλη απόσταση.
Κι όταν έφτασα, η ζεστασιά ψυχής των ανθρώπων της επαρχίας ήταν χαρακτηριστική. Έκδηλη! Η ζεστασιά των ψυχών και των ανθρώπων… νικούσε ακόμη και την παγωνιά, τον παλιόκαιρο.
Σκέφτηκα ότι δεν είναι οι γιορτινές ημέρες που καθορίζουν αυτή την περίοδο, αλλά πρωτίστως «μαγεία» ψυχών κι ανθρώπων. Οι άνθρωποι κάνουν λαμπερές τις ημέρες και τις νύχτες. Κι η «μαγεία» τους που δεν μπαίνει σε νόρμες και στεγανά, δεν προκαθορίζεται, δεν επιβάλλεται, αλλά διαμορφώνεται και κτίζεται σιγά σιγά και τελικά εκφράζεται από ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, ένα νεύμα, μια πράξη που καταφέρνει να συγκινεί, να γοητεύει, να κερδίζει, να ενθουσιάζει, να μαγεύει!
Άνθρωποι – δώρα, αυτοί που χαρίζουν μαγεία στη ζωή στην ψυχή στην καθημερινότητα στην πορεία μας ,με χαρακτηριστικά την ευγένεια , την αυθεντικότητα, τον αλτρουισμό, την απλότητα και την ικανότητα να μας φτιάχνουν την διάθεση, να μας ηρεμούν, να μας προσφέρουν τη φιλία, την παρουσία ή το νοιάξιμό τους. Αγνότητα ψυχής, μεγαλείο της/τους.
Κι από την άλλη πλευρά, πόσες και πόσες φορές άλλοι άνθρωποι, θαμπώνουν τη μαγεία της απλότητας και της αλήθειας, με τις υπερβολές και τις επιπόλαιες μεγαλοστομίες; Πόσες φορές μπερδευόμαστε μέσα από επιπόλαιες εκδηλώσεις συναισθημάτων και ουτοπικές παραμυθίες ανθρώπων που είναι σαφές ότι το πράττουν επειδή πρωτίστως οι ίδιοι έχουν ανάγκη να γεμίσουν την ψυχή τους και να ξεγελάσουν/κοροϊδέψουν τη δική τους δύσκολη αλήθεια;
Να λοιπόν το πρώτο δίδαγμα της εορταστικής επίσκεψης στα πάτρια εδάφη. Είναι δώρο οι άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε και δεν χρειάζεται να αποδείξουν κάτι πιεστικά ,να κραυγάσουν, να υπερβάλλουν, να επιβάλλουν την παρουσία τους. Έχουν την αγνή και ζεστή ψυχή που τους καθιστά γοητευτικούς, ελκυστικούς, μαγικούς. Βλέπετε, η αγνότητά τους είναι αυθόρμητη, πηγαία, αληθινή. Εξ ου κι αποτελούν για εμένα/εμάς πανάκριβα δώρα. Μακάρι να τους έχουμε δίπλα μας συνεχώς. Με άπειρη ευγνωμοσύνη, με χαμόγελα και με «μεταμόσχευση» της δικής τους ψυχής στα ημέτερα.
Άλλωστε, χωρίς εκείνους ίσως να είμαστε άλλοι…
