Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Αγάπη μου,
απόψε είναι η τελευταία φορά που σου γράψω. Μη με ρωτήσεις γιατί, αλλά είναι η τελευταία φορά..
Δε νιώθω γενναίος πια.
Τα δάχτυλά μου είναι περασμένα πίσω από το κεφάλι μου και σφίγγομαι για να μη λυθώ στο κλάμα. Μη φοβάσαι όμως, αγάπη μου. Μη φοβάσαι. Απόψε φοβάμαι εγώ και για τους δυο μας. Φοβάμαι εγώ, απόψε.
Φοβάμαι για τις νύχτες που έρχονται και θα τις περάσουμε σε χωριστά κρεβάτια. Φοβάμαι για τις χωριστές καληνύχτες που θ’ακούσουμε από χείλη άγνωστα. Φοβάμαι μήπως εκείνα τα χείλη θαμπώσουν τις μνήμες σου. Φοβάμαι μήπως ξεθωριάσω και λερωθεί η συνείδησή σου. Φοβάμαι και τον περίλυπο ουρανό, δεν έχει αστέρια απόψε.. Πόση μοναξιά να νιώθει άραγε;
Έχουν αρχίσει και τρέχουν δάκρυα.. Δάκρυα απογοήτευσης. Θαρρώ πως βγάζουν ήχους καθώς κυλούν στις θλιμμένες γραμμές του προσώπου μου. Κυλούν με μανία. Σταματημό δεν έχουν. Δεν ξέρω αν κλαίω από απελπισία απόψε ή από την υπερπροσπάθεια που κάνω για να φαίνομαι δυνατός.
Η αλήθεια είναι πως κουράστηκα να “φαίνομαι” δυνατός. Κουράστηκα.
Κουράστηκα και δεν μπορώ να σε φωνάξω και να έρθεις εδώ. Δεν θα μ’ακούσεις. Πάνε μήνες τώρα που δε με ακούς πια. Αλλά μη φοβάσαι, θα τα καταφέρω κι απόψε. Θα βρω τρόπο να νικήσω τους δαίμονες των σκέψεών μου. Όσο φονικοί κι αν μοιάζουν μες το σκοτάδι, θα τους νικήσω.
Θα νικήσω και την απόγνωση που βομβαρδίζει το κεφάλι μου. Και τη σκληρή μου μοίρα και τον αγιάτρευτο έρωτά μου θα νικήσω, στο υπόσχομαι.
Έλα.. Σε βλέπω.. Μη δακρύζεις. Μη μου το κάνεις αυτό.. Δεν θα πάθω κάτι. Μ’αγαπάει η νύχτα. Δεν θα με αφήσει να πάθω κάτι. Τους αγαπάει η νύχτα τους ερωτευμένους, μη φοβάσαι.
Μη φοβάσαι αγάπη μου. Απόψε φοβάμαι εγώ και για τους δυο μας.
