Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
ΘΕΛΩ!
Αναρωτιέμαι αν υπάρχει ισχυρότερη λέξη απ’ αυτήν και καταλήγω σε μιαν άρνηση εξίσου ισχυρή.
ΔΕΝ υπάρχει.
Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που θέλουν κι άνθρωποι που δε θέλουν.
Υπάρχω εγώ που σε θέλω κι υπάρχεις κι εσύ που δε με θέλεις.
Υπάρχω εγώ που θέλω να σε δω, να σ’ αγκαλιάσω, να σε μυρίσω κι υπάρχεις κι εσύ που δε θέλεις να ξέρεις αν και πού και πώς υπάρχω.
Υπάρχω εγώ που θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω και να ζω μαζί σου ξανά και ξανά, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος κι υπάρχεις κι εσύ που δε θέλεις να χάνεις ούτε δευτερόλεπτο από τον χρόνο σου, γιατί θεωρείς πως είναι τόσο μα τόσο πολύτιμος.
Υπάρχω εγώ που θέλω να σ’αγαπώ ακόμα κι υπάρχεις κι εσύ που δε θέλεις να σ’ αγαπώ γιατί έχεις πια φύγει .
Υπάρχω όμως κι εγώ που δε θέλω…
Που δε θέλω να κοιμάμαι χωρίς την καληνύχτα σου, που δε θέλω να ξυπνάω και να μη σου λέω καλημέρα, που δε θέλω να ξεχνάω τη φωνή σου, τη μορφή σου, το άγγιγμά σου.
Που δε θέλω να λείπεις στις χαρές και στις λύπες μου!
Που δε θέλω να μου λείπεις αλλο!
Κι υπάρχεις εσύ, που θέλεις να ζεις χωρίς εμένα. Και κάπου εδώ αναρωτιέμαι ξανά.. το θέλω ή η άρνησή του έχει μεγαλύτερη ισχύ τελικά;
