Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Πόσο μικρά, πόσο μάταια φαίνονται όλα τα καθημερινά μπροστά στον θάνατο! Πόσο ανόητα σκέφτονται όσοι νομίζουν ότι η ζωή είναι δεδομένη και παντοτινή. Όσο και να θες να συμβιβαστείς με την ιδέα ότι κάποτε όλοι θα πεθάνουμε, όταν έρχεται η ώρα να αντιμετωπίσεις την απώλεια κατάματα τότε συνειδητοποιείς πόσο ανήμπορος είσαι μπροστά στον ανίκητο θάνατο..
Ανήμπορος γιατί δεν μπορείς να φέρεις πίσω αυτούς που έφυγαν και μικρός γιατί στεναχωριόσουν για πράγματα που τα νόμιζες μεγάλα. Χρειάζεται τεράστια δύναμη για να αντέξεις ότι δεν υπάρχει επιστροφή.
Τη δύναμη την έχουμε μέσα μας αλλά δεν το γνωρίζουμε. Τη βρίσκουμε και την επικαλούμαστε όταν στεκόμαστε μπροστά σε κάτι που μας ξεπερνά.
Τέτοιος είναι ο θάνατος.. Ας νιώσουμε λοιπόν τυχεροί που αντικρίζουμε τον ήλιο κάθε πρωί και που έχουμε το προνόμιο να μεγαλώνουμε καλά, κάτι που κάποιοι συνάνθρωποί μας δεν το είχαν.
Ας απολαμβάνουμε και ας γιορτάζουμε την κάθε μέρα της ζωής με τα απλά και τα καθημερινά της. Ας μην είμαστε μόνο θεατές στο πέρασμά της..
