Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Σε άφησα ελεύθερο να διαλέξεις και αποφάσισες ότι η φυγή είναι η καλύτερη απόφαση για σένα. Με άφησες μόνη να κρατάω στην καρδιά μου αναμνήσεις… όνειρα… στιγμές…. Και εκεί που πονούσα και έκλαιγα πάλευα να ξεχάσω, έλεγα δεν αξίζεις. Τα βαλα με σένα, τα βαλα με μένα, τα έβαλα με τη μοίρα, μα στο τέλος τα κατάφερα.
Σε ξεπέρασα. Ή έτσι τουλάχιστον πίστευα μέχρι να ξαναεμφανιστείς στη ζωή μου. Και ενώ σε έδιωχνα εσύ συνέχιζες να εμφανίζεσαι ξανά και ξανά.
Όταν σε ξαναβλέπω και μου μιλάς για την αγάπη σου για μένα και μου πιάνεις το χέρι και το ακουμπάς στην καρδιά σου για να δω πόσο δυνατά χτυπάει νομίζω ότι με πείθεις και θέλω να χωθώ στην αγκαλιά σου και να σε κρατήσω τόσο σφιχτά για να μη μπορέσεις να μου φύγεις ποτέ ξανά.
Όμως όχι. Δεν έχει κανένα νόημα να κάνω κάτι τέτοιο. Δεν το έκανα και ούτε θα το κάνω. Πιο πιθανό να την κουρδίζεις αυτή την καρδιά που έχεις πριν έρθεις παρά να πιστέψω ότι χτυπά έτσι για μένα.
Γιατί αν χτύπαγε έτσι για μένα τότε γιατί έφυγες, γιατί είσαι με άλλη και τώρα γιατί έρχεσαι κοντά μου ξανά και ξανά.
Τι ζητάς, τι επιδιώκεις… Μήπως ξέχασες να μου προσφέρεις κάτι άλλο ή σου χρωστάω εγώ κάτι και δεν το ξέρω;
Εσύ όντως κάτι μου χρωστάς. Τα χρόνια που χαράμισα για σένα τα οποία δεν μπορείς να μου τα γυρίσεις πίσω κι εγώ χρωστάω κάτι αλλά σε μένα.
Στον εαυτό μου χρωστάω κάτι καλύτερο από σένα οπότε αφού τα ξεκαθαρίσαμε νομίζω εξοφλήσαμε με τα υπολειπόμενα.
Μπορείς να πηγαίνεις…
