Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Για ποια αγάπη μού μιλάς; Για την αγάπη που θέλει ανταλλάγματα, που ζυγιάζει τα πάντα και στηρίζεται στο “δούναι και λαβείν”;
Που συγκρίνει και απολογείται; Όχι. Εγώ δε μιλώ για τέτοια αγάπη. Αυτή δεν είναι αυθεντική. Ούτε ειλικρινής.
Η αγάπη η αληθινή ξέρει μόνο να δίνει. Να μοιράζεται απλόχερα δίχως γιατί και πώς. Αγαπάμε αληθινά μόνο όταν αγαπάμε χωρίς λόγο.
Χωρίς αιτία. Δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν.
Δε δίνουμε την αγάπη μας και περιμένουμε να μας την επιστρέψουν με τον ίδιο τρόπο. Αγαπώ γιατί θέλω. Είναι κάτι που κάνω εγώ. Για το τι κάνει “ο άλλος” είναι υπεύθυνος αυτός. Αυτό είναι το μεγαλείο και η δύναμη της αυθεντικής αγάπης.
Δε φοβάται τις αποστάσεις ούτε τον χρόνο που περνά. Δεν έχει ανάγκη από πολυτέλειες για να μείνει ζωντανή. Δεν κάνει πίσω στην πρώτη δυσκολία, ούτε επηρεάζεται από γκρίνιες και εγωισμούς.
Αγαπώ σημαίνει πως επιτρέπω στον άλλο άνθρωπο ελευθερία κινήσεων. Αγαπώ γιατί έτσι ανανεώνω το οξυγόνο μου, έχω λόγο να ζω και νιώθω ολοκληρωμένος ως άνθρωπος. Αγαπώ χωρίς τσιγκουνιές και δίχως συμφέρον.
Αγαπώ γιατί έτσι μ’αρέσει δίνοντας αξία στην κάθε ημέρα της ζωής μου.
Όπως ακριβώς το έγραψε ο Διονύσιος Σολωμός, ” Αγάπα για να ζήσεις, ζήσε για ν’αγαπάς”.
