Γράφει η Γεώρα
Πόσες φορές σε σκότωσες ;
Πόσες φορές σε τσάκισες ;
Σε πόσα όνειρα τους στέρησες το οξυγόνο ;
Σε πόσα ‘πρέπει’ έδωσες πνοή ;
Πόσα ακόμα ‘πρέπει’ ζούνε ;
Πόσα σε ορίζουν και γιατί να το κάνουν αυτό ;
Πόσες φορές σε άφησες να κρυώνεις δίχως μια αγκαλιά από εσένα ;
Πόσα βράδια έκλαψες για όλα εκείνα που σε πνίγουν, μα δεν τολμάς να πεις ;
Πόσα δάκρυα σε συντρόφεψαν κατά τη διάρκεια της ημέρας ; Πόσα άξιζαν ; Πόσα ήταν άσκοπα ;
Πόσες φορές σου είπες εκείνο το «Μπράβο σου!» , εκείνο που το άξιζες. Εκείνο που σου ανήκει!
Πόσες φορές σου είπες πως είσαι όμορφη ; Πόσες φορές πίστεψες σε αυτό ; Πόσες φορές το δέχτηκες για σένα ;
Και γιατί άκουσες κάποιους άλλους ; Γιατί πήρες τη γνώμη τους, γιατί τη δέχτηκες ;
Γιατί σε μίσησες τόσο πολύ ;
Γιατί σκλήρυνες τόσο με εσένα ;
Γιατί σε χτυπάς ; Γιατί σε τραυματίζεις ;
Γιατί σε κρίνεις τόσο ψυχρά ;
Γιατί δεν τολμάς να σε συγχωρέσεις και μια φορά ;
Να σε συγχωρέσεις αληθινά! Και να μην κρατήσεις κατάλοιπα στο μυαλό.
Απάντησέ μου. Μη με κοιτάς με μάτια βουρκωμένα!
Απάντησέ μου, εαυτέ μου.
Και ο καθρέφτης δείχνει πάντα την αλήθεια.
Εκείνη που θέλουμε να κρύψουμε από τους άλλους.
Εκείνους τους άλλους που δεν μας ξέρουν και ποτέ!, δεν θα μας μάθουν.
Εκείνη που θέλουμε να κρύψουμε και από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Μα ο ευατός σου λύγισε στην εικόνα σου!
Και εσύ, κλαις!
Κλαις για όλα!
Γιατί κοιτώντας πίσω, είδες πως σε άφησες. Πως ήσουν κενή από συναισθήματα για σένα!
Γιατί σε σκότωσες! Αρκετές φορές!
Ενώ αυτό δεν σου άξιζε!
