Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Όσα δεν είπες, σε πόσες σιωπές άραγε να χωράνε; Ένα “σε θέλω” θα είναι πάντα αρκετό κι ένα “μου λείπεις” ποτέ δε θα περισσεύει.
Μία “καλημέρα” θα είναι πάντα ικανή να ομορφύνει τη μέρα και μία “καληνύχτα” ποτέ δε θα θεωρεί τετριμμένη.
Ένα “σε σκέφτομαι” σε ανύποπτο χρόνο, θα είναι πάντα λόγος για να χαμογελάσει το πρόσωπο και να λάμψουν τα μάτια.
Ένα “μείνε” , όταν όλα μοιάζουν να έχουν τελειώσει, θα σώζει πάντα την κατάσταση κι ένα ” εδώ” θα δίνει πάντα μια ανάσα άκομα.
Και το “μαζί”… εκείνο το “μαζί” του πάθους και της εξάρτησης, θα δείχνει πάντα τον τρόπο!
Όμως εσύ, ξέρω, θα μείνεις σιωπηλός κι απόψε. Κι ίσως να ‘ ναι και καλύτερα έτσι… δεν είναι όλες οι λέξεις για όλα τα στόματα.
Κι ίσως το δικό σου, να πρέπει να μείνει κλειστό. Κι απόψε. Και κάθε απόψε.
Μέχρι να μπορέσεις να τους δώσεις φωνή, μα και υπόσταση.
Μέχρι να νιώσεις τη σάρκα σου να γδέρνεται απ’την καύλα.
