Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Μια σκήνη που δε παίχτηκε ποτέ, δυο πρωταγωνιστές μακριά ο ένας από τον άλλο , και ένα θέατρο γεμάτο θεατές..
Δεν έχω πολλά να σου πω, για αυτή την ιστορία, μόνο ένα αχ, και ένα γιατί που σε αυτό ακόμα προσπαθώ να απαντήσω.
Δυο άνθρωποι που έσμιξαν για να μείνουν μαζί, διαπραγματεύονται τώρα, τις στιγμές τους με το θάνατο, μπας και τους δώσει ένα μικρό δάνειο ζωής.
Σκιές περνούν από μπροστά τους , σα να μοιάζουν σκηνές από ένα καλοπαιγμένο έργο, με ηθοποιούς τους ίδιους τους, τους εαυτούς.
Σκιές που φοβόταν μη σταθούν δίπλα τους, αλλά τώρα στάθηκαν ακριβώς μπροστά τους.
Περαστικοί άφωνοι, στην εικόνα που αντικρύζουν, και σειρήνες να ακούγονται από παντού σα βολίδες πολέμου.
Ήθελαν η αγάπη τους να κρατήσει για πάντα, και ο ένας να γεμίζει τη διαδρομή του άλλου στα ταξίδια της ζωής.
Τώρα όμως, το ταξίδι δεν είχε επιστροφή.
Ο χρόνος γι’ αυτούς πάγωσε εκεί, σε αυτή την άσφαλτο, σε αυτή τη σκηνή, και σε μια στιγμή, στιγμή αιώνια.
