Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης.
Και τώρα που ξαναγύρισες, τι θες;
Θες να σου ανοίξω τα χέρια μου να μπεις;
Δεν τα είχα κλείσει ποτέ.
Θες να σου πω και πόσο μου έλειψες;
Κι αυτό δεν στο έκρυψα ποτέ.
Θες να σου κάνω χώρο να αράξεις;
Όλος δικός σου.
Ο χώρος. Όχι εγώ.
Λυπάμαι που στο λέω κορίτσι μου αλλά εγώ, ανήκω σε εμένα.
Δεν ήταν πάντα έτσι.
Θυμάσαι ήταν εκείνη η εποχή που υπήρχε μόνο το “εμείς”.
Και που μέσα στο “εμείς” ήσουν πρώτα εσύ κι αυτό μου έδινε χαρά.
Μόνο που μάλλον ξέχασα να στο πω εκείνο το απόγευμα που μου ζήτησες “χρόνο και χώρο”.
Τα προνόμια, αίρωνται μετά την απομάκρυνση εκ του “εμείς”.
Τα δικαιώματα, παύουν μετά το τέλος του “εμείς”.
Τώρα είσαι εσύ κι εγώ.
Και για να στο πω πιο σωστά, εγώ κι εσύ.
Γιατί εγώ έμεινα.
Γιατί εγώ δεν πρόδωσα.
Γιατί εγώ δεν σε πούλησα με την πιο φτηνή δικαιολογία του “χώρου και του χρόνου”.
Γιατί κάποτε γέλαγες με εκείνους που ζητάνε χρόνο, κι έλεγες εμφατικά “χρόνο ζητάνε οι ψεύτες και οι δειλοί”.
Και τώρα που γύρισες κορίτσι μου, εδώ, μπροστά στην πόρτα, άσε τα πράγματά σου κι έλα αγκαλιά.
Γιατί εγώ, έμεινα.
Κι ας ήξερα πως είσαι και δειλή και ψεύτρα.
Δεν πειράζει.
Μια διπολική μαλακία είναι ο έρωτας κορίτσι μου ούτως ή άλλως.
Κι εκεί που πρέπει να πεις “άντε μου στο διάολο”, ανοίγεις τα χέρια και κρατάς τον διάβολο σφιχτά πάνω σου.
Μού’λειψες κορίτσι μου.
