Γράφει η Αναστασία Κακαβά
Τηλεόραση, κινηματογράφος, περιοδικά, διαδίκτυο όλοι συνένοχοι στο ίδιο έγκλημα. Όλοι καθημερινά σκοτώνουν αργά και βασανιστικά το στοιχείο εκείνο που ξεχωρίζει εμένα από εσένα κι εσένα από εκείνον, τη μοναδικότητα! Υποτιθέμενες αυθεντίες σου κουνούν επιτακτικά το δάχτυλο και σου υποδεικνύουν πώς πρέπει να είσαι, πώς πρέπει να φέρεσαι, πώς πρέπει να υπάρχεις! Αυτό είναι το ιδανικό ύψος, αυτό είναι το ιδανικό βάρος, αυτό είναι το ιδανικό ρούχο, αυτή είναι η ιδανική προσωπικότητα! Έχεις παρατηρήσει όμως πόσο λίγο απέχει το ιδανικό από το δανεικό;
Δανεικές ιδέες για μια ζωή φαινομενικά τέλεια. Σου τάζουν όσα έχεις ονειρευτεί, αν όντως τα έχεις ονειρευτεί! Ή μήπως σε έπεισαν και γ’ αυτό; Θες όντως να υπακούς στην «τελειότητα»; Αν αυτό είναι τελειότητα βέβαια, γιατί ποιος καθορίζει το τέλειο, το όμορφο, το ιδανικό; Και τρέχεις, παλεύεις απεγνωσμένα να χωρέσεις σε καλούπια που δεν φτιάχτηκαν για σένα, να γίνεις αυτό που ποτέ δεν είχες φανταστεί, να ικανοποιήσεις προσδοκίες που ποτέ δεν ήταν δικές σου κι όλα αυτά γιατί;
Μία είναι η μαγική απάντηση που λύνει το μυστήριο · τα κάνεις όλα για την αποδοχή! Αυτό θες κατά βάθος, να σε αποδεχθούν, να σε θαυμάζουν, να σε γεμίζουν φρούδες ελπίδες με κάθε ψεύτικο κοπλιμέντο, like ή comment! Όλοι πέφτουμε σε αυτή την παγίδα, μην το αρνείσαι! Έρμαια της βαθειάς μας ανασφάλειας επιζητούμε λίγη προσοχή, ακόμη κι αν αυτό απαιτεί άλλο ένα «φίλτρο» στην εικόνα της ζωής μας!
Γιατί τόση δίψα όμως, έχεις αναρωτηθεί ποτέ; Τι είναι αυτό που φωλιάζει στην ψυχή μας και δεν χορταίνει; Που μας κάνει ανήμπορους; Που μας οδηγεί σε μια ατέρμονη και μάταιη σύγκριση με ο, τιδήποτε θεωρούμε καλύτερο/ομορφότερο/εξυπνότερο από εμάς; Κι η απάντηση έρχεται, και δεν είναι άλλη από τη δίψα μας για αγάπη!
Λαχταράμε να αγαπηθούμε και κάνουμε οποιαδήποτε θυσία γι’ αυτό. Ξεχνάμε όμως πως η αληθινή αγάπη είναι τυφλή! Ξέρω, πολύ κλισέ έκφραση αλλά είναι η αλήθεια. Η αγάπη δεν βλέπει τα ελαττώματα ως ατέλειες αλλά ως κομμάτια του ίδιου υπέροχου παζλ. Και μόνο αν αγαπήσεις θα δεις το τέλειο, και μόνο αν αγαπηθείς θα είσαι τέλειος! Η αγάπη είναι η πιο ατελής τελειότητα, όμορφη κι άσχημη την ίδια στιγμή, γλυκιά και πικρή, δυνατή κι ανήμπορη. Μπορεί να σε σηκώνει όταν πέφτεις άλλα θα είναι και αυτή που προηγουμένως σε έριξε. Αυτή την τελειότητα θες, καμία άλλη κι αυτή υπάρχει διάσπαρτη γύρω σου αρκεί να μπορείς να την αναγνωρίσεις. Βγάλε τη μάσκα, δείξε αυτό που είσαι, πλησιάζει μόνο το αυθεντικό, μισεί να υποκρίνεται κι έρχεται να τα διαλύσει όλα για να σε φτιάξει τέλειο από την αρχή!
Η μητέρα μου – αυτός ο ήρωας – τις προάλλες σε μία από αυτές τις ατελείωτες συζητήσεις που κάθε κόρη εκτιμά κι επιζητά μεγαλώνοντας, μου έδωσε μία απλή αλλά τόσο δύσκολη συμβουλή. Θα μεταφέρω τα λόγια της επακριβώς, να μην στερήσω τίποτα από την απλότητα και την περιεκτικότητα αυτών, «Δύο πράγματα θέλω από εσένα, να έχεις αυτοπεποίθηση και να είσαι αληθινή». Αυτό είπε μόνο, χωρίς περιττολογίες, μένοντας στην ουσία και παροτρύνοντάς με να αντιμετωπίσω τον πιο δύσκολο αντίπαλο, τον ανασφαλή εαυτό μου!
Σκεφτείτε λίγο τον αυτονόητο χαρακτήρα αυτής της συμβουλής. Να διεκδικήσεις τη θέση σου στον κόσμο, να σταθείς στα πόδια σου και να φωνάξεις πως «εγώ είμαι αυτό που βλέπετε κι αισθάνεστε»! Έτσι ώστε το βράδυ όταν μένεις μόνος μπροστά στον καθρέφτη σου να μπορείς να κοιτάξεις κατάματα το είδωλό σου και να ξέρεις πως τα έχεις βρει μ’ αυτόν εκεί τον τύπο, όσο κι αν τον πίεσες, τον πολέμησες ή τον κατηγόρησες.
Και το πιο βασικό απ’ όλα, μ’ αυτόν τον τρόπο θα ξέρεις πως όσοι στέκονται δίπλα σου και σ’ αγαπούν το κάνουν γιατί έχουν επιλέξει εσένα, την αλήθεια σου, ανάμεσα σε τόσες άλλες αλήθειες, κι όχι γιατί υποκρίθηκες κάτι που ενδεχομένως να τους άρεσε. Μόνο τότε θα μπορέσεις να ξαπλώσεις στο κρεβάτι σου, να σβήσεις το φως, να κλείσεις τα μάτια και να κοιμηθείς με τη συνείδησή σου πιο ήρεμη από ποτέ!
