Γράφει η Γεώρα
Μου ζήτησαν να μιλήσω για σένα.
Δεν ήξερα τι θα έπρεπε να τους πω.
Μέχρι χθες θυμόμουν τα πάντα σχετικά με εσένα.
Μέχρι χθες κάθε λεπτομέρειά σου υπήρχε στο μυαλό μου.
Ήσουν καθαρός και όχι ξεθωριασμένος.
Μέχρι χθες μπορούσα να αισθανθώ τη ζεστασιά του κορμιού σου!
Μέχρι χθες ήθελα να ήσουν εδώ.
Μέχρι χθες σε είχα ανάγκη.
Ώσπου σήμερα κατάλαβα πως λείπεις καιρό. Και έχεις ξεθωριάσει.
Δεν σε θυμάμαι καλά. Αμοιδρά μονάχα.
Οι λεπτομέρειές σου πλέον έχουν σχεδόν χαθεί. Και εκείνο το σώμα σου που αγκάλιαζε το δικό μου, πλέον ξένο είναι. Πλέον αδιάφορο. Πλέον άγνωστο.
Και εκείνο το χθες, έφτασε πλέον ένα χρόνο.
Ένα χρόνο χώρια μάτια μου.
Και εκείνοι μου ζήτησαν να μιλήσω για σένα!
Για σένα που χάθηκες! Για σένα που με άφησες. Για σένα που φοβήθηκες! Για σένα που δείλιασες στο τέλος.
Για σένα!
Μου ζήτησαν να μιλήσω για σένα και πραγματικά δεν ξέρω τι ήθελαν να ακούσουν.
Λόγια αγάπης ή λόγια μίσους.
Μα δεν είχα τίποτα να πω. Δεν είχα λέξεις πια για σένα. Και όσες σου έγραψα, τις έβαλα σε ένα συρτάρι. Μιλούσαν με αγάπη εκείνες για εσένα. Με αγάπη και με παράπονο. Ένας συνδυασμός που πονάει!
Μου ζήτησαν χθες να μιλήσω για σένα. Και δεν τους είπα τίποτα.
Δεν μπορούσα. Δεν θυμόμουν.
Μονάχα μία φράση κατάφερα να πω, ‘Το παρελθόν, δεν μπορεί ποτέ να έχει θέση σε συζητήσεις του παρόντος και του μέλλοντος.
Το παρελθόν θα είναι για πάντα παρελθόν!’
Και δεν σε ανέφεραν ξανά.
Έτσι έπρεπε να γίνει. Πάει τώρα ένας χρόνος και όσο μου έλειπες δεν μου λείπεις.
Πάει τώρα ένας χρόνος και η θύμησή σου πλέον δεν με ορίζει!
Πάει τώρα ένας χρόνος και η θύμησή σου με εγκαταλείπει.
Πάει τώρα ένας χρόνος!
