Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Κάνε λίγη υπομονή αγάπη μου και μην χάνεις την πίστη σου για τους ανθρώπους, γιατί θα φτάσει η στιγμή που όλα θα φτιάξουνε και όλα πιο όμορφα γύρω μας θα γίνουν.
Κάποτε που λες, οι άνθρωποι θα μάθουν να αγαπάνε. Θα πάψουν να φοβούνται, θα πάψουν να πονάνε και να προδίδουν τους ανθρώπους τους, θα δεις! Θα μάθουν να τιμούν τον έρωτα οι άνθρωποι, όπως του πρέπει, όχι γιατί έτσι τους συμφέρει, αλλά γιατί ο έρωτας από μόνος του θέλει τιμές και δόξες. Γιατί ο έρωτας σε πάει στους ουρανούς.
Και να μου το θυμηθείς! Θα έρθει κάποτε η στιγμή που θα το καταλάβουν.
Θα μάθουν να αγκαλιάζουν δυνατά, όχι για να καλύψουν τις δικές τους τις ανάγκες, αλλά για να δώσουνε απλόχερα ευτυχία σε έναν άλλο άνθρωπο, στον άνθρωπο τους.
Θα μάθουν να αγγίζουν τρυφερά, όχι για να νιώσουνε οι ίδιοι, αλλά για να γίνουνε γιατροί πληγών και των ψυχών απάγκια.
Θα μάθουν να φιλάνε αληθινά, όχι γιατί το χρειάζονται εκείνοι το φιλί, αλλά γιατί το έχει ανάγκη κάποιος άλλος. Γιατί τους σώζει τους ανθρώπους το φιλί.
Θα μάθουν να πιστεύουν στο μαζί, όχι γιατί φοβούνται να ‘ναι μόνοι, αλλά γιατί το μαζί λυτρώνει δύο ανθρώπους. Το μαζί δίνει ορίζοντα και ανοίγει νέους δρόμους.
Θα μάθουνε να συγχωρούν των αλλωνών τα λάθη, όχι γιατί είναι οι άνθρωποι Θεοί, αλλά γιατί πάντα τα λάθη σε οδηγούνε στο σωστό.
Θα μάθουνε να ακούν με προσοχή, όχι για να απαντήσουν, αλλά γιατί θα τους νοιάζει τι έχει να τους πει αυτός που στέκει εκεί απέναντι τους.
Κάποτε θα γίνει ένα θαύμα!
Κάποτε οι άνθρωποι, θα δεις, θα γίνουνε καλύτεροι. Θα γίνουν σαν και εμάς!
Θα μάθουν να κρατούν τον λόγο τους, θα μάθουν να εκτιμούν τα πιο σπουδαία, θα μάθουν να μοιράζονται τα αισθήματα τους, θα μάθουν να την λένε την αλήθεια.
Κάποτε σου λέω, οι άνθρωποι θα μάθουν να αγαπάνε.
Μέχρι τότε όμως αγάπη μου…
Εμείς οι δυο θα κάνουμε ησυχία! Εμείς θα αγαπιόμαστε κρυφά και θα είμαστε ο ένας για τον άλλον.
Γιατί δεν ξέρουνε οι άνθρωποι τον τρόπο να αγαπάνε.
Γιατί δειλιάζουν και τρομάζουνε πολύ όταν για αγάπη τους μιλάς.
