Γράφει η Αγγελική Καμπέρου
Πόρνη που λες φίλε μου η υπόσχεση. Σου κλείνει πονηρά το μάτι και σε αποπλανεί σε μία δίνη ψευδαίσθησης και φαντασίας.
Σε μαγεύει με τα τρυφερά της λόγια, σε σαγηνεύει με τις μεγάλες της κουβέντες. Σε πείθει και σε παρασύρει μαζί της στα πιο σκοτεινά σοκάκια, στα σοκάκια της υπομονής και της προσμονής. Σε αυτά τα σοκάκια που λίγο αργότερα θα σε γδύσει και θα σε αφήσει μόνο σου έχοντας πάρει όλα τα υπάρχοντά σου.
Γιατί η υπόσχεση δεν είναι από εκείνες τις γυναίκες που θα σου προσφέρουν την ευχαρίστηση που ζητάς. Είναι από τις άλλες, εκείνες που θα εκμεταλλευτούν τα πάντα από εσένα και θα σε αφήσουν σύξυλο να ψάχνεις να βρεις που πήγαν.
Η υπόσχεση είναι ύπουλη, και συνήθως έρχεται όταν είσαι πια έτοιμος να παραδώσεις τα όπλα και να πεις “παραιτούμαι”. Και ξέρει πολύ καλά γιατί εμφανίζεται τότε. Για να σε κάνει να αντέξεις λίγο ακόμα, να σε πείσει πως αξίζει να το προσπαθήσεις για λίγο ακόμα. Σου τάζει πράγματα, υπόσχεται πως όλα θα αλλάξουν, πως εκείνη θα αλλάξει. Μα λίγο αργότερα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ήρθε έτσι και θα φύγει. Ξαφνικά.
Πόρνη η υπόσχεση. Έρχεται ένα βράδυ, ενώ έχεις πιεί πολύ, κάθεται μαζί σου να σου κάνει παρέα και φεύγει το επόμενο πρωί σαν να μην συνέβη τίποτα.
Και συνήθως όταν φεύγει παίρνει μαζί της και κομμάτια σου. Λίγη πίστη από εδώ, λίγη ελπίδα από την άλλη, δυο τρία δάκρυα, λίγη υπομονή και μια στάλα αντοχή. Είναι άπληστη η υπόσχεση, τα θέλει μονά-ζυγά δικά της. Δεν σου αφήνει σχεδόν τίποτα. Σε αφήνει πανί με πανί να την περιμένεις να γυρίσει, να κρατήσει το λόγο της για μια φορά, να μην φύγει πάλι σαν κυνηγημένη.
Μα πότε θα το μάθεις επιτέλους;
Η υπόσχεση ποτέ δεν μένει περισσότερο από ένα βράδυ. Μην κυνηγάς φαντάσματα, δεν υπάρχουν. Εκείνη έρχεται απλά και μόνο για να σε ταρακουνήσει, να σε ταράξει, να σε συγχύσει και να σε αφήσει πάλι μόνο σου να ψάχνεις να βρεις που πήγαν αυτά που σου έκλεψε με τόση μαεστρία.
Πόρνη η υπόσχεση. Και σαν σωστή πόρνη που σέβεται τον εαυτό της, δεν κάθεται ποτέ παραπάνω από ένα βράδυ.
