Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Είναι στιγμές στην ζωή μας, που χανόμαστε και ακολουθούμε δρόμους που δεν μας βγάζουν πουθενά ή ίσως μας βγάζουν πάλι στην αφετηρία. Είναι στιγμές, που μέσα απ’τον πόνο μας δεν μπορούμε να κοιτάξουμε ότι κι ο άλλος πονάει, ίσως για άλλο λόγο, ίσως για άλλα πράγματα. Ίσως ο λόγος που πονάμε να είναι ο ίδιος ο εαυτός μας, αυτός που δεν τόλμησε, αυτός που αρνήθηκε, αυτός που φοβήθηκε.
Είναι γελοίο λοιπόν να σκεφτόμαστε δράκους και συντρίμμια σε κάθε σχέση που μας ακουμπάει. Η ζωή είναι όμορφη για να συντριβόμαστε από μόνοι μας. Είναι τόσο όμορφη, που αν την αποδεχθείς θα σκάσεις από ευφορία. Εγώ, γιατί έτσι είμαι εγώ, αν και μερικές φορές αργώ λιγάκι, αποδέχθηκα τα πάντα και ήρεμη πλέον συνεχίζω στο όμορφο ταξίδι της ζωής. Με τα καλά και τα κακά, με τις χαρές και με τις λύπες.
Δεν άφησα ποτέ πληγή να καθίσει επάνω μου, την ξέσκισα με τα ίδια μου τα νύχια. Κι αν βαρυγκωμάνε κάποιοι για τον πόνο τους λυπάμαι, αλλά πρέπει να γνωρίζουμε πως τον πόνο μας εμείς τον ορίζουμε, εμείς τον προκαλούμε, εμείς τον δημιουργούμε, εμείς τον γιατροπορεύουμε. Όλα είναι κατά επιλογήν και κατά βούληση, “ΟΛΑ”. Ακόμα και το λάθος που έκανα είναι δικό μου, ακόμα και το λάθος που έκανε ο άλλος εις βάρος μου κι αυτό δικό μου είναι, γιατί εγώ του το επέτρεψα.
Άρα σκούπισε την μύτη σου, γιατρέψου και προχώρα. Κανείς δεν είναι κανενός, αλλά και όλοι είμαστε για όλους. Κανένας δεν μπορεί να ζει μόνος του, άρα θα πρέπει να προσέχει “καλά”, ποιους βάζει δίπλα του και ποιους κρατάει. Και πάντοτε κρατάς αυτούς που σ’αγαπάνε, αυτούς που σε νοιάζονται και το δείχνουν, ίσως όχι κάθε μέρα αλλά μια στις τόσες κι αυτό αρκεί.
