Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Είναι περίεργη γυναίκα η ζωή.
Αν σε συμπαθήσει, θα στα δώσει όλα απλόχερα. Θα στα παραδώσει πριν καν τα ζητήσεις. Δεν θα χρειαστεί να δυσκολευτείς σε τίποτα. Μόνο που δεν θα πρέπει να περιμένεις και πολλά. Τόσα όσα.. Τόσα όσα σου αξίζουν, τόσα όσα τόλμησες, τόσα όσα χρειάζεται για να τα ζεις όλα συμπαθητικά και με όρια.
Αν σε αγαπήσει πολύ, θα σε δοκιμάσει πολύ πριν σου αφεθεί. Θα σε πονέσει. Θα δοκιμάσει τα όριά σου και θα σου μάθει από την αρχή τους κανόνες της. Κι εκεί που νομίζεις πως όλα τα ξέρεις πια, θα στα διαγράψει για να την μάθεις από την αρχή. Θα σου μάθει να σπας, να γίνεσαι χίλια κομμάτια και να ξαναβάζεις τα κομμάτια σου στην θέση τους για να συνεχίζεις. Κι ότι με πόνο και κόπο απέκτησες, εκείνη θα το αγαπήσει πιο πολύ κι από εσένα και θα το προστατεύσει.
Αν της είσαι αδιάφορος, έτσι θα είναι κι εκείνη. Μην ανησυχείς, δεν θα συναντηθείτε ποτέ. Θα νομίζεις πως ζεις μα δεν θα καταλάβεις ποτέ πως απλά βρίσκεσαι στην κερκίδα και βλέπεις τις ζωές των άλλων κι άλλοτε θα τους λυπάσαι για όσα ζουν κι άλλοτε θα τους θαυμάζεις. Μα πάντα στην κερκίδα.
Είναι περίεργη γυναίκα η ζωή.
Αν την προκαλέσεις, δεν θα αφήσει αναπάντητη την πρόκληση.
Δεν αφήνει λέξη να πέσει κάτω.
Σε αφήνει να πεις πολλά και να κάνεις περισσότερα, μα τον λογαριασμό μαζί της δεν τον κλείνεις παρά μόνο όταν αποφασίσει εκείνη.
Η ζωή δεν εκδικείται. Δεν είναι μικρόψυχή, δεν έχει κακία μέσα της.
Μόνο σε μαθαίνει.
Σε μαθαίνει να αγαπάς, να σέβεσαι, να εκτιμάς, να πονάς..
Σε μαθαίνει πως η στιγμή, είναι ότι έχεις. Η στιγμή, είναι όλη σου η περιουσία.
Σε μαθαίνει πως δεδομένα, υπάρχουν μόνο στα μαθηματικά.
Στην ζωή, δεδομένη, δεν είναι καν η επόμενη ανάσα σου.
Μα πάνω από όλα, τις στιγμές που το ξεχνάς, εκεί που χάνεσαι σε «πρέπει» και υποχρεώσεις, σου μαθαίνει πως οι άνθρωποι, είναι φθαρτοί, περαστικοί και δεν πρέπει ποτέ να έχεις ανείπωτα σ’αγαπώ, συγγνώμες που δεν είπες ή «μου λείπεις» που δεν διεκδίκησες.
Είναι περίεργη γυναίκα η ζωή κι εκεί που σε έχει παγώσει μέχρι το μεδούλι σου.
Εκεί που σε έχει αφήσει μόνο στην καταιγίδα, σου δίνει την δύναμη να σηκωθείς και να χορέψεις έναν χορό μοναχικό.
Έναν χορό που στον έμαθε εκείνη κι έχει για μουσική τις μελωδίες των ανθρώπων που αγάπησες και στίχους τις προσευχές που ξεστόμισες τις στιγμές που σου έλλειπαν πιο πολύ.
Έναν χορό μοναχικό που εσύ, θα τον απολαύσεις μέχρι το τέλος του γιατί κανείς δεν στον χάρισε. Κανείς δεν στον πρόσφερε. Τον διεκδίκησες γι’αυτό και θα είναι μόνο δικός σου.
Είναι περίεργη γυναίκα η ζωή κι αν με ρωτάς, δεν ξέρω τι είναι καλύτερο.
Να σε συμπαθεί, να σε αγαπά ή να της είσαι αδιάφορος.
Ξέρω μόνο να σου πω, πως έχει έναν δικό της τρόπο να σε αγκαλιάζει και να σε γαληνεύει ακόμα και μέσα στα πιο επίπονα μαθήματά της.
Κι αν την αγαπήσεις.. αν την σεβαστείς.. αν καταλάβεις νωρίς πως δεν μπορείς να την παίξεις, δεν μπορείς να την προκαλέσεις, δεν μπορείς να την υποτιμήσεις, θα σε αγαπήσει διπλά.. σαν γνήσια γυναίκα.
