Γράφει η Μαρίνα Κρητικού
Τα τελευταία χρόνια με την οικονομική κρίση και τις αλλαγές που αυτή έχει επιφέρει, οι ρυθμοί στους οποίους κινούμαστε είναι πολύ ρομποτικοί. Πλέον οι άνθρωποι αναγκάζονται να εργάζονται πολλές ώρες για να μπορούν να εξασφαλίζουν τα απαραίτητα για την επιβίωση τους. Το παραπάνω έχει σαν αποτέλεσμα να μη ζουν στο τώρα, στη στιγμή που κάνουν αυτό που κάνουν, αλλά να ζουν είτε στο παρελθόν (σκεπτόμενοι τα λάθη τους), είτε στο μέλλον (αγωνιώντας για την επόμενη μέρα).
Τίποτε όμως δεν είναι αυτονόητο και δεδομένο στη ζωή, ούτε καν οι στιγμές που ζούμε. Αν ξεκινήσουμε να πορευόμαστε και να ρυθμίζουμε τη ζωή μας με αυτή τη φράση, τότε είναι πιθανό πολλά να αλλάξουν. Μέχρι να μας συμβεί κάτι αρνητικό, θεωρούμε δεδομένα και αυτονόητα πολλά πράγματα, που για άλλους απαιτούν κόπο και προσπάθεια για να τα κατακτήσουν. Η υγεία, η χαρά και οι στιγμές με τους δικούς μας ανθρώπους θεωρούνται από πολλούς δεδομένες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην εκτιμώνται όπως θα έπρεπε, αλλά να ζητάμε συνεχώς και κάτι καινούριο.
Τις περισσότερες φυσικά φορές δεν το καταλαβαίνουμε ότι συμβαίνει, καθώς δεν είμαστε και σε μεγάλη σύνδεση με το εδώ και το τώρα. Μπορεί να πίνουμε για παράδειγμα καφέ με φίλους, με τους οποίους δεν βρισκόμαστε και συχνά και να περάσουμε 2 ολόκληρες ώρες, όχι χαλαρές όπως θα μπορούσαν να είναι, αλλά μέσα στο άγχος και την πίεση, καθώς θα μας απασχολούν οι εκκρεμότητες και οι υποχρεώσεις μας. Χρειάζεται ένα γερό ταρακούνημα δυσάρεστο τις περισσότερες φορές, για να αλλάξουμε τρόπο σκέψης και να ζούμε περισσότερο στο τώρα. Συνήθως προβλήματα υγείας που μπορεί να προκύψουν ή ένα άλλο σοκαριστικό γεγονός, είναι ικανά για να μας επαναφέρουν, αρκετά απότομα και να επανεκτιμήσουμε τις στιγμές που μέχρι τώρα θεωρούσαμε δεδομένες.
Τότε είναι που ξεκινάμε να ρουφάμε μικρές καθημερινές απολαύσεις, όπως ο πρωινός μας καφές ή ένας περίπατος με τα παιδιά μας και τις ζούμε τόσο “απόλυτα” σαν να μην τις έχουμε ξαναγευτεί. Οι υποχρεώσεις και τα προβλήματα ποτέ δεν θα πάψουν να υπάρχουν, αλλά δεν αγγίζει τα όρια της αλαζονείας να γκρινιάζεις για όλα όσα δεν έχεις, θεωρώντας αυτονόητα όλα όσα έχεις, όσο μικρά και αν είναι; Ζώντας και εκτιμώντας όσο γίνεται περισσότερο τη στιγμή, μπορείς και να την αποθηκεύσεις ως βίωμα. Έτσι θα παραμείνει μαζί με τις άλλες όμορφες στιγμές στις οποίες μπορείς να καταφεύγεις όποτε το έχεις ανάγκη, γιατί θα είναι δικές σου και δεν θα μπορεί να στις κλέψει κανείς…τις έζησες!
