Γράφει η Τάνια Αναγνώστου.
Έμαθε ο άνθρωπος να έχει μέσα του την καταστροφή.
Κυλάει στο αίμα του, σε όλο του το σώμα. Αντίκρυ στον παράδεισο θέλησε να βάλει την αμαρτία, το απαγορευμένο.
Οτιδήποτε όμορφο και καθαρό θέλει να το μολύνει, να το φέρει στα μέτρα του και να το υποβιβάσει.
Διψά για γνώση, θέλει να κατακτήσει τον κόσμο και να τον μάθει.
Στην πορεία, όμως, αυτή προς την αναζήτηση της αλήθειας αποτίναξε σαν αβάσταχτο ζυγό τις αξίες και τα ιδανικά του.
Ποτέ πριν στο παρελθόν το ανθρώπινο γένος δεν υπήρξε πιο φτωχό και πλούσιο ταυτόχρονα.
Και όλα αυτά γιατί μέρα με τη μέρα κατανοεί όλο και πιο πολύ το σύμπαν, αλλά συνάμα ξεριζώνει τα συναισθήματά του.
Γίνεται ένα γκρίζο πιόνι, επιφανειακό, που επιζητά το χρήμα και την καλοπέραση.
Τρέχει για να προλάβει.
Οι υποχρεώσεις πολλές. Σαν τέρατα πέφτουν πάνω του και τον κατασπαράζουν.
Του ξεσκίζουν τη σάρκα λίγο λίγο.
Έπειτα ξημερώνει η επόμενη μέρα και μπαίνει πάλι στην αρένα για να τρέξει.
Ανταγωνισμός, εκδίκηση, ματαιοδοξία, εγωισμός ανεμίζουν μπροστά του κόκκινο πανί.
Βγάζει τα νύχια του και επιτίθεται. Δεν υπάρχει χρόνος και χώρος για ευαισθησίες.
Η ευαισθησία ισούται με αδυναμία.
Δεν του μένει, λοιπόν, να κάνει τίποτε άλλο παρά μόνο αυτό, να μπει δηλαδή στη μάχη και να πολεμήσει, να τρέξει, να υπερασπιστεί τον εαυτό του μέχρι τέλους.
Τον εαυτό του μόνο φυσικά, γιατί δεν έχει χρόνο για όλα τα υπόλοιπα ή τα θεωρεί ανούσια.
Στο τέλος της ημέρας, όταν σουρουπώνει επιστρέφει στη φωλιά του, το καταφύγιό του για να ανασυγκροτηθεί, να μετρήσει τις δυνάμεις του και να
τις αναπληρώσει.
Όλα είναι ένα παιχνίδι και εκείνος καλείται να τα βγάλει εις πέρας.
Πρέπει να τα καταφέρει γιατί έτσι έχει μάθει, έτσι του έχουν μάθει.
Δεν έχει περιθώρια λάθους, πρέπει να τα κάνει όλα σωστά.
Σκεπτόμενος όλα αυτά άγχος, κούραση και αδυναμία τον καταβάλλουν.
Δεν έχει το κουράγιο να ασχοληθεί με κάτι άλλο.
Θέλει να ασχοληθεί με το θέατρο, τη μουσική, να μάθει κάποιο άθλημα, να ταξιδέψει, να βγει έξω αλλά αισθάνεται κουρασμένος.
Δεν βρίσκει το κουράγιο να ασχοληθεί με τα θέλω του, γιατί του απορροφούν όλη την ενέργεια τα πρέπει.
Η ψυχή ουρλιάζει!
Έχει ανάγκη από ζεστασιά, από ένα χάδι.
Αναζητά μία άλλη ψυχή που θα τον βοηθήσει να μοιραστεί το βάρος που κουβαλά και να διανύσει τη διαδρομή ανέμελη.
Δύσκολο, όμως, να συμβεί κάτι τέτοιο.
Όσες έχει συναντήσει ως τώρα μπήγουν το δόρυ της προδοσίας στις πληγές της.
Πονάει και ματώνει.
Δε μπορεί να σταθεί όρθια, λυγίζει και εν τέλει γονατίζει.
Κάθεται εκεί γονατιστή και λυπημένη και προσμένει.
Προσμένει την ελπίδα, που όταν έρθει θα της απλώσει το χέρι της και θα τη σηκώσει.
Έτσι είναι η ζωή. Πέφτουμε και ξανασηκωνόμαστε για να προχωρήσουμε.
Είναι δύσκολο, το ξέρω, αλλά αξίζει τον κόπο!
