Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Κι όμως φίλε, το μόνο που τελικά σου άξιζε να σου πω, ήταν ένα «άντε γαμήσου».
Τόσο απλά, όσο και η κατακόκκινη ντροπή που δεν ένιωσες ποτέ.
Γιατί και η ντροπή ξέρεις, συναίσθημα είναι! Κι ένα κούφιο, συναισθηματικά ανάπηρο ον, όπως εσύ, ούτε αυτό δεν κατάφερε να νιώσει.
Γιατί εσύ δεν διαθέτεις συναισθήματα. Διαθέτεις μόνο ένστικτα!!
Ένστικτα ζωώδη, επιβίωσης όπως της πείνας.
Κι αν προσπάθησα να καταλάβω μήπως τελικά αυτό να ήμουν, η ανάγκη σου, το ένστικτό σου, κατάλαβα πολύ γρήγορα πως ούτε καν αυτό δεν ήμουν! Ούτε καν ένα ζωώδες ένστικτο!
Βλέπεις, εσύ ήρθες γεμάτος!
Γεμάτος από όλα! Από φαγητό, από ύπνο, από ασφάλεια, από σεξ..
Κι αν κάποτε θέλησες να πιστέψω πως σε κάποιο επίπεδο είχες νιώσει ακόμα και τον φόβο και την προδοσία, μπορώ ρε ψηλέ πια, να σου αναγνωρίσω τον φόβο!
Τον φόβο πως θα γεράσεις και δεν θα έχεις στο ενεργητικό σου μια «κουτσουκέλα».
Στην κρίση των 40, φοβήθηκες πως θα μεγαλώσεις και δεν θα περνάει πια η μπογιά σου!
Δεν θα μπορείς να κοκορεύεσαι ούτε για μια σου τρέλα.. και σιγά την τρέλα δηλαδή!
Γι’αυτό στο λέω απλά πια ψηλέ.
Φύγε!
Δεν είναι κακό να φεύγεις, αρκεί να φεύγεις ολόκληρος.
Να μην αφήνεις τίποτα πίσω σου.
Ούτε ένα τόσο δα κομμάτι από την καρδιά σου, ούτε μια στάλα δάκρυ.
Ούτε καν μια μικρή ανάμνηση.
Φύγε χωρίς να ρίξεις καμία τελευταία ματιά πίσω σου.
Δεν χρειάζεται ν’αφήνεις τα μάτια σου πάνω μου.
Θα είναι σαν να μου λες πως μ’αγαπάς ακόμα (όχι ότι μ’αγάπησες ποτέ..)
Σαν να μου υπόσχεσαι πως θα επιστρέφεις.
Όμως εσύ, κάθε φορά έφευγες για πάντα..
