Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Θέλω να ακούγω γέλια και δυνατές φωνές. Με κούρασαν οι σιωπές που υποννοούν και δεν λένε.
Θέλω εκείνες τις φωνές που τολμούν να πουν τα ανείπωτα.
Που διεκδικούν αισθήματα και προκαλούν αντιδράσεις.
Εκείνες τις φωνές που μοιάζουν με τα βότσαλα που πετάγαμε μικροί στη θάλασσα για να ταράξουμε την ηρεμία της.
Δεν μποροώ άλλο τους βουβούς ανθρώπους. Θέλω την φασαρία, το θόρυβο και το χάος τους.
Θέλω το γέλιο και το κλάμα τους. Το δράμα τους ρε άνθρωπε, ναι!
Το αντέχω!!
Θελω όλα εκείνα που θα ξεκουνήσουν την καθημερινότητα από τη ρουτίνα!
Θέλω αποφάσεις καθαρές και λέξεις ατόφιες. Συναισθήματα κρυστάλλινα από εκείνα που όταν σπάνε γίνονται χίλια κομμάτια.
Και μην το φας το παραμύθι που λέει πως γυαλί που σπάει δεν κολλάει!
Μαλακίες σου λένε!!
Γυαλί που σπάει, ξανακολλάει και εκεί που είναι τα σημάδια τράβα και βάλε χρώμα.
Ζωγράφισε πάνω στις ρωγμές και δώστους ζωή και υπόσταση!
Δεν αντέχω την τελειότητα του κόσμου σας, με πνίγει!
Θέλω όλα εκείνα τα μικρά, τα παράλογα που εγώ λατρεύω!
Θέλω τους ανθρώπους μου, εκείνους τους ελαττωματικούς σαν κι εμένα.
Που θυμώνουν, και τσακώνονται, και παθιάζονται, και μουτρώνουν και τα ξαναβρίσκουν με μια αγκαλιά και με ένα σ’αγαπώ.
Δεν χρειάζεται να μοιάζουμε, ούτε καν να ταιριάζουμε!
Χρειάζεται μόνο να μιλάμε την ίδια γλώσσα μέσα στο χάος.
Χρειάζεται να μετράμε το χρόνο με την ίδια αίσθηση.
Χρειάζεται να κλαίμε χωρίς ντροπή και να πονάμε χωρίς ενοχή.
Κι αν κάποιος σου έμαθε πως οι παράλληλες ευθείες δεν τέμνονται, εγώ θα σου πω πως οι παράλληλες ζωές, έρχονται κι ενώνονται.. γίνονται μια.. κι ας μην εφάπτονται πουθενά. Αρκεί να νιώθεις κι όλοι οι νόμοι της φυσικής και της ζωής καταρρίπτονται.
Σημείωσα στο χάρτη τον από καιρό κρυμμένο στην τσάντα μου, έναν προορισμό.
Ίσως σε πετύχω. Ίσως σου μιλήσω.
Ίσως και όχι.. ίσως να νιώσω λύπη για την εικονική σου τελειότητα και να σε αφήσω σε αυτή.
Ίσως μόνο αυτή να αντέχεις..
Τα λέμε, είναι αργά.. κι εγώ μόλις ξεκίνησα!
