Γράφει η Νάνσυ Δημητρακοπούλου
Κάθε που χαράζει σε σκέφτομαι. Ίσως είναι λάθος, ίσως και σωστό. Ποιος ξέρει; Ίσως αν έβρισκα το θάρρος, τη δύναμη να σου πω αυτά που νιώθω για σένα όλα να ήταν διαφορετικά. Να μην υπήρχες μόνο στα όνειρα μου, να ήμασταν μαζί και στη ζωή. Όλος αυτός ο έρωτας που έχω πλάσει στο μυαλό μου για σένα να γινόταν πραγματικότητα.
Άραγε έχεις νιώσει ποτέ πως είναι να έχει αδειάσει το μυαλό σου από σκέψεις και να σκέφτεσαι μονάχα ένα πρόσωπο; Ένα πρόσωπο τόσο γνώριμο, τόσο οικείο, που ξέρεις ότι είναι βαθιά χαραγμένο μέσα σου. Κι όμως αυτό το πρόσωπο δεν μπορείς να το έχεις δίπλα σου, για πολλούς και διάφορους λόγους.
Αν ήξερες μονάχα πως νιώθω για σένα, αν μπορούσες να το καταλάβεις χωρίς να χρειαστεί να σου το ομολογήσω εγώ. Αν ένιωθες για μένα όσα νιώθω εγώ για σένα, δε θα ήσουν ένας έρωτας του μυαλού. Δε θα χρειαζόταν να προσποιούμαι ότι δε νιώθω τίποτα, κάθε φορά που σε βλέπω ή σου μιλάω.
Αν μπορούσες να διαβάσεις έστω μια φορά τα μάτια μου, θα καταλάβαινες όλα όσα δε σου λέω με λόγια, όλα αυτά που προσπαθώ να σου κρύψω. Αν ήξερες πόσο θα ήθελα να είμαι μαζί σου, ο άνθρωπος σου, το άλλο σου μισό, να περπατάμε μαζί χέρι χέρι και να αισθάνεσαι περήφανος που με έχεις δίπλα σου κι εγώ το ίδιο, θα ήσουν εδώ τώρα.
Και τι δε θα έδινα για ένα σου φιλί, μια σου αγκαλιά, ένα σου χάδι. Τη ζωή μου όλη, για μια στιγμή μαζί σου. Να με κοιτάς στα μάτια και να λιώνω, να χάνομαι στο βλέμμα σου, να νιώθω την αγάπη σου. Να με κάνεις ευτυχισμένη μόνο και μόνο με την ύπαρξη σου, κάτι που δεν κατάφερε ποτέ κανείς να κάνει.
Ξέρω πως όλα αυτά μπορεί να σου φαίνονται κάπως περίεργα, αλλά αυτή είναι η κατάθεση της ψυχής μου. Αυτά νιώθω για σένα. Για σένα που σε έχω μόνο στο μυαλό μου και στα όνειρα μου. Για σένα που δε θα μάθεις ποτέ την αλήθεια για τα αισθήματα μου. Για σένα που πάντα θα είμαι μια καλή φίλη και τίποτα παραπάνω. Μα να θυμάσαι πως πάντα θα είσαι κομμάτι της ζωής μου κι εγώ της δικής σου. Ό,τι κι αν γίνει.
