Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
«Βλέπεις αυτό το δέντρο;»
«Όχι, πού είναι;»
«Δυο βήματα μπροστά σου»
«Δεν βλέπω καθαρά..»
«Κάτσε να πάω δυο βήματα να με δεις..»
«Μα έκανες δυο βήματα αλλά το δέντρο δεν το βλέπω»
«Κάτσε να κάνω παραπάνω..»
«Ούτε και τώρα!»
«Να σου πω κάτι; Ούτε και τώρα το βλέπω, όμως αυτό με έκανε να προχωρήσω μπροστά όσο εσύ έμενες όλο και πιο πολλά βήματα πίσω.»
Πόσες φορές κατά τη διάρκεια της ζωής μας μείναμε στάσιμοι σε γεγονότα και καταστάσεις;
Σε ανθρώπους που δεν μας πρόσφεραν τίποτα και μόνο χάναμε από μέσα μας ενέργεια, ψυχική, σωματική για να υπερασπιστούμε ανθρώπους που τους βλέπαμε αδύναμους;
Και πόσες φορές όλο αυτό το γινόταν κόμπος στο λαιμό μας;
Έναν κόμπο που όσο κι αν προσπαθούσες να τον λύσεις, αυτός έσφιγγε ακόμα πιο πολύ και μαζί έπνιγε και επιθυμίες και την ίδια την ανάσα μας;
Καθένας μας, ξεχωριστός και ιδιαίτερος, δεν μπορεί να ταυτιστεί με τον άλλο.
Καθένας μας μοναδικός που δεν γλύτωσε από τις πληγές που του άνοιξε κάποιος που του συστήθηκε σαν σωτήρας.
Αλλά ακόμα κι εμείς, δε μπήκαμε μπροστά για τους άλλους; Για φίλους που δεν μας το ζήτησαν, όμως είμασταν εκεί, πλάτη και ασπίδα τους και πληρώσαμε αυτή την υπερβολική καλοσύνη;
Γι’ αυτό μάθε, πως η βοήθεια, είναι κάτι που προσφέρεται αφού ζητηθεί!
Δεν μπορούμε να είμαστε σωτήρες των πάντων..
Δεν μπορούμε να βάζουμε μέσα μας πράγματα που δεν μας αφορούν, χάνοντας κομμάτια του εαυτού μας.
Κάπως έτσι μαθαίνεις να προχωράς!
Κοιτάω ένα δέντρο που μπορεί και να μην υπάρχει, που μπορεί να είναι ένας στόχος, μια επιθυμία, ένα όνειρο ζωής και προχωράω.
Δεν κάνω πίσω, δεν κοιτάω πίσω.. κι αν κοιτάω είναι για να δω τα λάθη μου, να μην τα επαναλάβω!
Όσοι καταλαβαίνουν την αγάπη σου, μένουν δίπλα σου.
Όσοι δεν μπόρεσαν να καταλάβουν, κάποια στιγμή θα ξεχαστούν.
«Τελικά είμαι πολλά βήματα μπροστά.. τι λες; Θα προλάβεις;»
«Όχι, εγώ θα μείνω εδώ.. αν δεν βλέπω το δέντρο γιατί να κάνω τον κόπο;»
Για ότι πιστεύεις και ποθείς μέσα σου να μάθεις να προχωράς…
