Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Για πες μου, αν ήξερες ότι θα φύγω θα έτρεχες να με προλάβεις ή θα με κοιτούσες από μακριά να χάνομαι;
Για πες μου, αν ήξερες πως χάνομαι σε κάποια άλλη αγκαλιά θα με διεκδικούσες ή θα παρατούσες τα όπλα;
Για πες μου, αν έβλεπες το χαμόγελό μου να στρέφεται σε κάποιον άλλο θα προσπαθούσες να το στρέψεις πάλι σε εσένα;
Για πες μου, θα άλλαζες τίποτα από όλα όσα έκανες τόσο καιρό αν ήξερες πως θα με χάσεις;
Θα σου πω εγώ. Τίποτα δεν θα άλλαζες, γιατί τα δεδομένα έχουν αυτή τη χάρη, ξέρεις πως είναι πάντα εκεί, δεν φεύγουν ποτέ.
Θα σου πω ακόμα πως και δεδομένη να μην με είχες πάλι δεν θα άλλαζες τίποτα, γιατί φοβάσαι. Τον εαυτό σου. Φοβάσαι να νιώσεις και να αφεθείς.
Θα σου πω επίσης πως και να άλλαζες κάτι, στο μέσα μου δεν θα άλλαζε τίποτα, θα σε κοιτούσα με την ίδια πικρία που σε κοιτάω τώρα, ίσως και μεγαλύτερη.
Θα σου πω πως αν άλλαζες κάτι θα έπεφτες πολύ στα μάτια μου, γιατί θα το έκανες από εγωισμό και μόνο και όχι γιατί κατάλαβες.
Για πες μου, μετανιώνεις για τίποτα από όσα περάσαμε τόσο καιρό;
Για πες μου, πως θα ήταν αν οι δυο μας δεν γνωριζόμασταν ποτέ;
Για πες μου, αν σήμερα ήταν η τελευταία φορά που μιλούσαμε, τι θα μου έλεγες;
Δεν θα σε αφήσω να απαντήσεις. Θα σου πω εγώ. Τίποτα δακρύβρεχτο και συγκινητικό δεν θα έβγαινε από τα χείλη σου, δεν είσαι τέτοιος. Τα λόγια σου θα τα έντυνε μια τυπικότητα, η οποία θα προσπαθούσε να συγκρατήσει την στεναχώρια σου και την λύπη σου που δεν μας βγήκε.
Θα σου πω πως βλέποντάς με να ξεμακραίνω θα καταλάβαινες σιγά σιγά τα λάθη σου και τι θα μπορούσες να είχες κάνει αλλιώς. Θα θελήσεις να τρέξεις, να μου φωνάξεις πως θα τα διορθώσεις και θα τα αλλάξεις όλα. Μην το κάνεις! Χαμένος κόπος. Όταν η πλάτη μου γυρίσει οριστικά δεν θα γυρίσω ποτέ πια να σε κοιτάξω.
Θα σου πω ακόμη πως εσύ θα πονέσεις περισσότερο από εμένα. Τόσο καιρό βλέπεις ζούσες στα σίγουρα και τώρα το σίγουρο χάνεται. Ενώ εγώ, εγώ ζούσα σε ετοιμόρροπα κτίρια με ψήγματα από τοίχο και έψαχνα να βρω στήριγμα. Όπως καταλαβαίνεις εμένα θα μου είναι πολύ πιο εύκολο.
Και θα κλείσω λέγοντάς σου, πως ήσουν τα πάντα μα άξιζες τόσο λίγα τελικά. Και το καταλαβαίνω τώρα, τώρα που γύρισα την πλάτη μου και πλέον δεν κοιτάω συντρίμμια. Για αυτό ότι σκεφτείς να μου πεις βλέποντας την γυρισμένη πλάτη μου, κράτα το για τον εαυτό σου. Βαλ’ τα στην επανάληψη και αναλογίσου τι πήγε στραβά.
Άστο, μην μου πεις!
