Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Κι όμως ο χρόνος δεν είναι ο γιατρός για όλα. Δεν είναι αυτός που έχει τη μυστική θεραπεία και δίνει τις λύσεις για το καθετί!
Άσχημες καταστάσεις, χαμένοι έρωτες, λάθη, απώλειες δικών μας ανθρώπων με τον χρόνο θα λησμονηθούν, θα ξεπεραστούν, θα αλλάξουν; Όχι.
Το μυαλό μας ποτέ δεν ξεχνάει πρόσωπα που έφυγαν, καταστάσεις που μας πόνεσαν.
Μπορεί με τον καιρό να επουλωθούν επιφανειακά οι πληγές και να μην αιμορραγούν, όμως εσωτερικά τα σημάδια ποτέ δε σβήνουν.
Οι άσχημες θύμησες δεν εξαφανίζονται.
Μαλακώνει ο πόνος αλλά παραμένει πόνος.
Μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε μ’αυτόν. Με λιγότερο πόνο αλλά με πόνο!
Ο χρόνος είναι τσαρλατάνος που μας αφήνει να νομίζουμε ότι ξεχνάμε αλλά απλά προσπερνάμε μηχανικά, επιδερμικά γιατί η ζωή συνεχίζεται.
Και πρέπει να συνεχιστεί με νέες δυνάμεις.
Πρέπει να αποδεχόμαστε καταστάσεις και να ξαναγεννιόμαστε μέσα από τις στάχτες..
Οι πληγές θα είναι για πάντα στην καρδιά αλλά αυτή δε θα σταματήσει να χτυπά!
Α! Ρε χρόνε πώς μας ξεγελάς! Δίνεις ελπίδες και ας ξέρεις ότι είναι ψεύτικες!
Μάθε όμως πως και μεις έχουμε έτοιμα τα όπλα μας για να σε αντιμετωπίζουμε καθημερινά!
