Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Σε έναν κόσμο με αλάνθαστες αγίες, γεμάτες κατατρεγμένα όνειρα και ανεκπλήρωτα απωθημένα, θα προτιμώ τις χαμένες Αλίκες.
Εκείνες τις αλαφροΐσκιωτες γυναίκες που είναι συχνά χαμένες κάπου μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου!
Εκείνες τις παράξενες γυναίκες που τολμάνε να ζουν τα όνειρά τους.
Που τολμάνε να κάνουν λάθη και να μηδενίζουν το κοντέρ για να ξαναρχίσουν από την αρχή.
Εκείνες τις παράξενες γυναίκες που δεν συμβιβάστηκαν να ζουν τις ζωές που άλλοι ονειρεύτηκαν για εκείνες.
Εκείνες τις παράξενα γενναίες γυναίκες που δεν θέλησαν να εξασφαλιστούν από πορτοφόλια “συζύγων-λαμπατέρ” αλλά βγήκαν εκεί έξω και ρίχτηκαν στην αρένα.
Δεν έχει σημασία αν έχασαν ή αν κέρδισαν τις μάχες.
Σημασία έχει πως δεν έχασαν την ψυχή τους.
Σημασία έχει πως εκεί που έφτυσαν δεν γύρισαν ποτέ ούτε μια στάλα το βλέμμα τους.
Είναι παράξενες αυτές οι χαμένες Αλίκες..
Είναι ξεχωριστές αυτές οι χαμένες Αλίκες..
Δεν ξέρουν να σκοτώνουν λύκους, ξέρουν όμως να τους μιλάνε και να τους κοιτάνε στα μάτια.
Ξέρουν να τους κοιτάνε κατάματα και να γελάνε με την ψυχή τους κι ας ξέρουν πως το επόμενο χτύπημα μπορεί να τις σκοτώσει.
Βλέπεις αυτές οι χαμένες Αλίκες αυτού του κόσμου, ακόμα κι έπρεπε σήμερα να φύγουν από αυτή τη διάσταση, θα είχαν να σου μιλήσουν για ταξίδια στη Χώρα των Θαυμάτων… κι ας ήταν εκείνες που έκαναν τα θαύματα..
Αυτές οι χαμένες Αλίκες, δεν είχαν χρεωστούμενα με απωθημένα και ανεκπλήρωτα..
Δεν είχαν ανέγγιχτες από έρωτα ψυχές..
Δεν είχαν όνειρα που δεν τόλμησαν να ζήσουν..
Είχαν σημάδια, κι ήταν περήφανες γι’αυτά!
Κι είχαν κι έναν χαμένο αλήτη.. να τους ψιθυρίζει στ’ αυτί “πάμε…..” κάθε που φοβόντουσαν την μέρα που ξεκινούσε!
Και γι’αυτόν, άξιζαν τα πάντα.
Και εκείνες, ήξεραν πάντα..
