Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Άστο να σε πονέσει μέχρι να μην πονάει άλλο πια.
Άσε το σώμα σου να ριγήσει από τον πόνο, τα μάτια σου να στεγνώσουν, να μην έχουν άλλα δάκρυα να ρίξουν.
Άσε την ψυχή σου να μαυρίσει πριν της ρίξεις φως. Άσε την να θρηνήσει, να πονέσει.
Άσε το μυαλό σου να κάνει εκατοντάδες σκέψεις, να βυθιστεί στη μοναξιά του, να πάρει αποφάσεις που κόβουν σαν μαχαίρια.
Άσε τα χείλη σου να τρεμοπαίξουν από το κλάμα και τη φωνή σου να βγει αβίαστα μέσα από τον λαιμό σου.
Άστο να σε πονέσει. Μέχρις ότου να μην πονάει πια.
Ζήσε το με κάθε μυ του σώματός σου. Άσε τα πνευμόνια σου να στερέψουν από οξυγόνο καθώς θα φωνάζεις μέσα σε ένα μαξιλάρι.
Άσε τα μάγουλά σου να τα κάψουν τα δάκρυα αφήνοντας πίσω τους αλμυρές άσπρες γραμμές.
Άσε το μυαλό σου να κουραστεί από τις πολλές σκέψεις. Άστο να στερέψει πριν προλάβεις να το ξαναγεμίσεις.
Επέτρεψε στον πόνο να έρθει και να μείνει για λίγο, μην τον διώξεις βιαστικά.
Άστο να σε πονέσει μέχρι να καταλάβεις πως δεν πονάει άλλο.
Πως πέρασε κι αυτό.
Πως ήταν μια καταιγίδα που σε γονάτισε αλλά εσύ μπόρεσες να σηκωθείς στα πόδια σου.
Πως πέρασε ένας τυφώνας από τη ζωή σου που μπορεί να άφησε υλικές καταστροφές έφερε όμως μαζί του αποθέματα ψυχικής δύναμης.
Φαντάσου τώρα να μην το είχες αφήσει να σε πονέσει. Να το έδιωχνες βιαστικά και να έκανες σαν να μην τρέχει τίποτα.
Το φαντάστηκες;
Ακόμα και η πιο μικρή αναποδιά θα ήταν αφορμή να πέσεις στα πατώματα. Και τότε ήταν που δεν θα μπορούσες να ξανασηκωθείς.
Άστο να σε πονέσει μέχρι να μην πονάει άλλο πια.
Και ο πόνος καλό κάνει καμιά φορά.
Ζήσε το μέχρι να πεις πως τώρα είσαι καλά, πως τώρα δεν πονάς.
Πέρασε κι αυτό.
