Γράφει ο Nickolas M.
“Θυμάσαι”; Ξέρω ότι ζητάς απεγνωσμένα αυτή την απάντηση. Αυτή την ασήμαντη, μικρόψυχη, μίζερη αυτοεπιβεβαίωση που στο δικό σου (και μόνο) μυαλό θα σου δώσει την δικαίωση που ψάχνεις.
Όχι, (δεν) λυπάμαι, δεν θυμάμαι.
Όχι επειδή δε θέλω, αλλά επειδή δε με αφορά πλέον. Τακτοποιήθηκες, μπήκες στο κουτάκι σου, στο ράφι της αποθήκης και τέλος. Ναι οκ κάποτε υπήρξες κομμάτι μου, αλλά επέλεξες αλλιώς. Έτσι είσαι εσύ, λες, και δε σκοπεύεις να αλλάξεις.
Καμία αντίρρηση, κανείς δεν στο ζήτησε αυτό. Να αγαπήσεις ζήτησα αλλά μάλλον κι αυτό κάπως αλλιώς το έχεις στο μυαλό σου. Βλέπεις, πρέπει να συμφωνούν κι οι τρόποι που αγαπάνε οι άνθρωποι για να ταιριάξουν.
Οπότε συνέχισε τη ζωή σου παρέα με την “αυθεντία” σου και μη σε απασχολεί αν θυμάμαι. Δεν θυμάμαι. Κι είμαι καλά με αυτό.
