Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Πέρασα από ένα στενό, εκεί στο Λυκαβηττό και η φωνή της Ηρώς με έκανε να παγώσω.
«Έτσι είμαι εγώ, και δεν μπορώ ούτε και θέλω..»
Αυτό το τραγούδι, ήταν πάντα εσύ. Ήσουν πάντα εσύ.
Εσύ με τα παιχνιδιάρικα μάτια και το πονηρό χαμόγελο.
Εσύ που μπορούσες και φλέρταρες με την ίδια τη ζωή, ξεγελώντας την πως κάποτε μπορεί και να της παραδοθείς.
Μα δεν έμαθες ποτέ τι είναι να αφήνεσαι. Τι είναι να παραδίνεσαι. Τι είναι να πέφτεις στη φωτιά για έναν έρωτα κι ας μην σου μείνει τίποτα τελικά δικό σου.
Δεν έμαθες ποτέ πώς είναι να κατακτάς τους φόβους σου.
Και για κάθε φόβο που εσύ ένιωθες, έκλεινες λίγο ακόμα τον εαυτό σου, στο μικρόκοσμό σου.
Μόνο που σ’αυτόν τον μικρόκοσμό, εγώ δεν χώρεσα ποτέ.
Δεν μου άφησες χώρο και χρόνο.
Και κάπως έτσι το χάσαμε. Χάσαμε. Χαθήκαμε.
Χωρίς να μαλώσουμε, χωρίς να πούμε βαριές κουβέντες.
Εσύ κράτησες εκείνο το «… έτσι είμαι εγώ» κι εγώ κράτησα τους φόβους σου.
Και κάπου εκεί, ξεθωριάσαμε, σαν πολυκαιρισμένη φωτογραφία.
Να σαι καλά, όπου και να σαι.
