Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Πάντα λέμε «θα το πω αύριο», «θα πάρω τηλέφωνο όταν ηρεμήσω», «θα της δείξω πόσο τη θέλω όταν βρω χρόνο».
Σαν να έχουμε υπογράψει σύμβαση με το αύριο.
Σαν να μας περιμένει το “μετά” σαν πιστό σκυλί.
Δεν το κάνει. Και ξέρεις γιατί; Γιατί το αύριο δεν σου χρωστάει τίποτα. Εσύ του τα χρωστάς όλα. Και όταν φτάσει, θα σου τα ζητήσει πίσω με τόκο.
Οι άνθρωποι κουράζονται να περιμένουν να γίνεις διαθέσιμος. Η ζωή κουράζεται να σε περιμένει να την ζήσεις. Κι ο έρωτας; Ο έρωτας δεν περιμένει καν. Ή τον ζεις ή τον χάνεις. Ή τον κοιτάς στα μάτια και του λες “είμαι εδώ” ή φεύγει για κάπου που δεν χρειάζεται μεταφράσεις και εξηγήσεις.
Κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Βολευόμαστε σε αναβολές, σιωπές, εικασίες. Κι όταν χάνουμε, παριστάνουμε τους έκπληκτους. Δεν είμαστε. Το ξέραμε. Απλώς δεν κάναμε τίποτα.
Μη λες θα τον αγαπήσεις αύριο.
Μη λες θα της πεις πόσο σε νοιάζει όταν όλα μπουν σε σειρά.
Τα πιο δυνατά “σ’ αγαπώ” ειπώθηκαν μέσα στο χάος. Όχι στην ησυχία.
Δεν θέλει πρόγραμμα η αγάπη. Τόλμη θέλει.
Να χτυπήσεις την πόρτα χωρίς να έχεις προετοιμαστεί.
Να πεις “σε θέλω” χωρίς πρόλογο.
Να μην κρυφτείς πίσω απ’ τις λέξεις.
Οι ευκαιρίες δεν είναι ανεξάντλητες.
Οι στιγμές δεν επαναλαμβάνονται.
Κι αν πιστεύεις πως υπάρχει χρόνος, κοίτα γύρω σου.
Ό,τι αξίζει χάνεται απ’ την αναμονή. Όχι απ’ το τέλος.
