Γράφει η Μαριάννα Αργυρίου
Δεν ήταν το τέλος που την πλήγωσε. Ήταν η αδιαφορία σου. Η σιγή σου. Η απόλυτη απουσία σου την ώρα που εκείνη ακόμα ήλπιζε.
Δεν σου ζήτησε ποτέ πολλά. Μια λέξη ήθελε. Ένα «μείνε». Κάτι που να της πει πως αξίζει να σταθείς απέναντί της και να παλέψεις. Μα εσύ… ούτε αυτό δεν έκανες.
Της έκλεισες την πόρτα με τόση ευκολία, που για μια στιγμή πίστεψε πως δεν υπήρξε ποτέ. Λες και όλα ήταν δικά της. Τα συναισθήματα, τα όνειρα, τα βλέμματα, οι υποσχέσεις που ποτέ δεν ειπώθηκαν αλλά γεννήθηκαν σιωπηλά.
Δεν σε κατηγορεί. Δεν σε μισεί. Μα μέσα της κάτι έσπασε. Όχι επειδή έφυγες. Αλλά επειδή δεν προσπάθησες να μείνεις. Επειδή όταν ήρθε η στιγμή να διαλέξεις, δεν την είδες καν.
Θα συνεχίσει τη ζωή της. Θα μάθει να γελάει ξανά, θα σηκωθεί, όπως πάντα. Θα απαντά «είμαι καλά» και κάποιες φορές θα το εννοεί. Μα όταν πέφτει η σιωπή τη νύχτα, θα σου μοιάζει λίγο κάθε σκιά. Κάθε τραγούδι θα έχει μέσα του κάτι δικό σας. Όχι γιατί εσύ άξιζες, αλλά γιατί εκείνη αγάπησε αληθινά.
Και δεν είναι απώλεια που δεν είστε πια μαζί. Η αληθινή απώλεια είναι ότι δεν κατάλαβες ποτέ τι είχες δίπλα σου. Και ίσως κάποτε το καταλάβεις. Μα θα είναι αργά. Γιατί κάποια αγάπη, όσο κι αν τη θυμάσαι, δεν ξαναγυρνά.
Και ξέρεις τι πονάει περισσότερο;
Όχι που τελείωσε.
Που δεν άρχισε ποτέ στ’ αλήθεια.
