Γράφει η Ελπίδα Τάσσιου
Έρχεται με ύφος βαρύ και δήλωση έτοιμη: “εγώ είμαι αλλιώς”. Δεν είναι σαν τους άλλους. Είναι “παλαιάς κοπής”. Είναι “τίμιος”. Είναι “άντρας”. Με Α κεφαλαίο, παρακαλώ.
Και κάπως έτσι, ξεκινάει η παράσταση.
Με μεγάλα λόγια, μικρές πράξεις και ωραία κουστουμάκια πάνω σε άδειες προθέσεις.
Εσύ, που κουβαλάς ακόμα κάτι πληγές, θες να πιστέψεις. Θες να νιώσεις πως αυτή τη φορά είναι αλλιώς. Ότι επιτέλους, κάποιος βλέπει το μέσα σου και όχι μόνο το σώμα σου.
Κι εκείνος, ξέρει να το παίζει καλά. Μέχρι να κουραστεί. Μέχρι να “θέλει χρόνο”. Μέχρι να βρει άλλη “φάση”.
Και τότε καταλαβαίνεις πως δεν ήταν “άντρας παλαιάς κοπής”. Ήταν απλά άλλη μια ανατύπωση από τα ίδια φτηνά αντίγραφα.
Γιατί ο άντρας, δεν σου συστήνεται με κεφαλαία.
Δεν πουλάει λεβεντιές. Δεν λέει “σ’ αγαπάω” κάθε μέρα.
Στο δείχνει. Σε τοποθετεί δίπλα του, όχι πίσω του. Σε κρατάει όταν λυγίζεις. Και δεν εξαφανίζεται όταν αρχίζεις να νιώθεις.
Αυτός που είναι, δεν χρειάζεται να στο αποδείξει.
Κι εσύ; Μάθε να ξεχωρίζεις το βλέμμα που κοιτάει από εκείνο που μετράει.
Γιατί σου αξίζει να σε αγαπάει άνθρωπος, όχι ρόλος.
